“Бихон ба номи Парвардигори худ, ки (туро) офарид! Инсонро аз хуни баста офарид. Бихон! Ва Парвардигори ту бисёр Карим (Бузурвор) аст! Он кас, ки бо (василаи) қалам инсонро илм омӯхт, Он чиро, ки инсон намедонист омӯхт”. (Сураи «Алақ», ояти 1-5).

Истиқлолияти давлатӣ барои миллати тамаддунофари тоҷик нодиртарин дастоварди сиёсиву сарнавиштсоз ба ҳисоб рафта, оғози давраи комилан нав дар таърихи давлатдории тоҷикон, марҳилаи тоза дар ташаккули тафаккур ва фалсафаи давлатдорӣ мебошад. Баъд аз садсолаҳо бори дигар миллати соҳибтамаддуни мо имконияти эҳёи суннатҳои аҷдодии давлатдориро ба даст оварда, Тоҷикистони азиз дар арсаи ҷаҳонӣ ҳамчун давлати мустақилу соҳибихтиёр ва ташаббускори сатҳи байналмилалӣ муаррифӣ гардид.