Инсоне, ки дар муҳити дурусту бофазл ба воя расидааст, ҳамеша росткору поктинат ва бузургдилу бофазилат аст. Асоси фазилатҳои хуб дар муҳити хуб ва оилаи солим ба вуҷуд меояд, дар хуну дили кас ҷой мегирад ва ҳамин хел то дами пирӣ ёвару роҳнишондиҳандаи каси бохирад мегардад.

Тарбияи маънавӣ ва ахлоқии инсон дар дини мубини Ислом яке аз масъалаҳои муҳим ба шумор меравад. Дар таълимоти исломӣ инсон мавҷуде мебошад, ки дорои ирода, қобилияти интихоб ва масъулият барои амалҳои хеш аст. Аз ин рӯ, эҳтимоли содир намудани хато ва гуноҳ дар ҳаёти ӯ вуҷуд дорад. Дини мубини Ислом дар баробари таъкид бар риояи меъёрҳои ахлоқӣ, роҳи бозгашт ба сӯи некӣ ва ислоҳи рафторро низ муайян менамояд. Яке аз мафҳумҳои калидӣ дар ин замина тавба мебошад.

Оре, илм бузургтарин маъво, асоситарин мафҳум ва маъхазест. ки ҳаёт бо он пайваста мебошад. Бе илм наметавон ба камолот расид. Бе илм наметавон фарзанд тарбия кард ва дар қатори инсонҳои комил гаштугузор намуд.

Сиву панҷ сол муқаддам муҳимтарин воқеаи таърихии сарнавишти миллати тоҷик ба вуҷуд омад: Истиқлолияти давлатии Ҷумҳурии Тоҷикистон эълон гардид. Ин ҳодисаи фараҳбахш аввали моҳи сентябри соли 1991 ба вуқўъ пайваст ва 9 сентябр расман Рўзи Истиқлолияти Ҷумҳурии Тоҷикистон қабул гардид.

“Бихон ба номи Парвардигори худ, ки (туро) офарид! Инсонро аз хуни баста офарид. Бихон! Ва Парвардигори ту бисёр Карим (Бузурвор) аст! Он кас, ки бо (василаи) қалам инсонро илм омӯхт, Он чиро, ки инсон намедонист омӯхт”. (Сураи «Алақ», ояти 1-5).

Истиқлолияти давлатӣ барои миллати тамаддунофари тоҷик нодиртарин дастоварди сиёсиву сарнавиштсоз ба ҳисоб рафта, оғози давраи комилан нав дар таърихи давлатдории тоҷикон, марҳилаи тоза дар ташаккули тафаккур ва фалсафаи давлатдорӣ мебошад. Баъд аз садсолаҳо бори дигар миллати соҳибтамаддуни мо имконияти эҳёи суннатҳои аҷдодии давлатдориро ба даст оварда, Тоҷикистони азиз дар арсаи ҷаҳонӣ ҳамчун давлати мустақилу соҳибихтиёр ва ташаббускори сатҳи байналмилалӣ муаррифӣ гардид.