Ҷаҳонишавӣ бо суръати хеле тезу тундаш оламро фаро мегирад ва дар ин раванд бурду бохти ҳар як давлату миллат аз заҳмату талоши фарзандону ҷоннисоронаш алоқамандӣ дорад. Барои миллати тоҷик соҳиби истиқлолияту сарвари хирадманд гардидан ноёбтарин неъмат буд.

Низоми анъанаҳо ва ҷашну маросимҳои миллии тоҷикон ба ғайр аз анъанаҳои хусусияти байналмилалӣ-умумимусулмонӣ доштаи динӣ, инчунин, анъанаҳо ва ҷашну маросимҳои зиёди этникӣ-фарҳангиро дар бар мегирад, ки онҳо дар соҳаҳои мухталифи ҳаёти моддӣ-ва маънавӣ татбиқ меёбанд.

Тӯли даҳсоли амал Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи озодии виҷдон ва иттиҳодияҳои динӣ» барои шаҳрвандон имконият фароҳам овард, ки аз ҳуқуқ ва озодии худ пурра бархӯрдор бошанд.

Яке аз муҳимтарин рукнҳои зиндагии инсонӣ оилава оиладорист ва арҷгузорӣ аз он вазифаи муқаддас барои барои ҳар фарди ҷомеа мебошад.

Агар ба таърихи фарҳангу адаби миллат бо дидаи таҳқиқ назар афканем, дармеёбем, ки ниёкон ба таълим ва тарбияи инсон таваҷҷуҳи хоса зоҳир мекарданд. Дар асрҳои миёна тарбияи инсон ва такомули ғановати маънавии он ба ҷойи аввал баромад.

Тоҷикистони биҳиштосо бо табиати афсонавию манзараҳои дилфиреб, иқлими мусоид, ёдгориҳои таърихӣ ва мардуми фарҳангпарвару меҳмоннавозаш ҳамеша таваҷҷуҳи ҷаҳониёнро ба худ ҷалб менамояд.