Паёми Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомали Раҳмон ба Маҷлиси Олии кишварро бо тамоми ҳушу гӯш истимоъ фармуда, ба фардои ободу озоди кишвари азизамон Тоҷикистон таҳти роҳбарии сарвари дурбину адолатпарвар- Пешвои миллат итминони комил ҳосил кардам. Фикр мекунам, ки на фақат ба ман, балки ба тамоми мардуми Тоҷикистон Паёми имсолаи раҳбари давлатамон қуввати дилҳо гашт.

Паёми солонаи Асосгузори сулҳу Ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон барои ҳар як сокини кишвари соҳибистиқлоли мо рӯйдоди бисёр муҳим ба шумор меравад.

Истиқлолияти давлатӣ имкон фароҳам овард, ки мардуми кишвар имкониятҳои васееро дар роҳи бароварда сохтани ниёзҳои динӣ дар ихтиёр дошта бошанд.

Воқеан, ҷойи таассуф аст, ки имрӯз ҳамаи дуздию ғорату куштору ваҳшониятҳоро ба номи ислом содир мекунанд. Ҳол он ки ислом дини муқаддас аст, ғорату дуздӣ, азобу ранҷ ва куштору ваҳшониятро маҳкум месозад. Мусалмони ҳақиқӣ ин амалҳоро ҳаргиз иҷро намекунад.

Кабирӣ ва пайравони ӯ дасисаҳои навбатии худро нисбат ба давлату Ҳукумати Тоҷикистон то ҳол шарму ҳаё накарда давом дода истодаанд. Ҳол он ки мардуми шарифи тоҷик ин амалҳои разилонаи Кабирӣ ва пайравонашро қотеона маҳкум намудаанд.

Имрўзҳо мардуму миллати мо дар фазои озоди истиқлолият зиндагӣ доранд, аммо гурўҳҳое ҳастанд, ки мехоҳанд ин фазоро ноором гардонанд. Вақте мову шумо ба сафҳаи таърих назар мекунем, мебинем, ки ана ҳамин гурўҳу гурўҳбозиҳо дар байни мардум тафриқа эҷод мекунанд. Худованд мефармояд: