Ҳуқуқ ва масъулияти мутақобили волидайн ва фарзандон

Ҳуқуқ ва масъулияти мутақобили волидайн ва фарзандон

Бисмиллоҳир-Раҳмонир-Раҳим

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنفُسَكُمْ وَأَهْلِيكُمْ نَارًا وَقُودُهَا النَّاسُ وَالْحِجَارَةُ عَلَيْهَا مَلَائِكَةٌ غِلَاظٌ شِدَادٌ لَّا يَعْصُونَ اللَّهَ مَا أَمَرَهُمْ وَيَفْعَلُونَ مَا يُؤْمَرُونَ [٦٦:٦]

«Эй касоне, ки имон овардаед, худатон ва касонатонро аз оташе, ки сўхтании он мардум ва сангҳост, ҳифз кунед». («Таҳрим»; 6).

Масъулияти падару модар дар мавриди тарбияти фарзандон

1. Фарзандон мавҳибати Худованд ҳастанд ва падарону модарон амонатдори онҳо мебошанд.

2. Саъй намоед, то муҳаббати Худованд ва Пайғамбари гиромӣ (с)-ро дар дили онҳо ҷой диҳед.

3. Бо имон ва ахлоқу одоби динию иҷтимоӣ онҳоро ошно намоед.

4. Бҳтарин равиши тарбияти онҳо пойбандии падару модар ба покию парҳезгорӣ аст.
5. Ниёзмандиҳо ва орзуҳои моддию маънавии машрўъи онҳоро то ҳадди имкон бароварда намоед.
6. Аз тавҳин ва таҳқири онҳо ба хусус дар ҳузури дигарон парҳез кунед.

7. Дар интихоби дўст ва шарики зиндагӣ онҳоро роҳнамоӣ намоянд.

8. Дар мавриди хариди либос ва ғайра миёни онҳо адолатро риоя кунанд.

9. Муҳаббати самимӣ ва мантиқии падару модар онҳоро аз муҳаббати дурўғини дигарон бениёз менамояд.
10. Аз лағзишҳои онҳо чашмпўшӣ кунад ва дар сурати такрор дар хилват насиҳаташон намояд.

11. Бо муҳаббат ва шавқу эҳтиром ба онҳо эътимод ва бовариро дар онҳо эҷод кунанд.

12. Гоҳе онҳоро ба намози ҷумъа ва маҷлисҳои динию фарҳангӣ бибаранд.
13. Онҳоро бо Қуръон ва равиши зиндагии Расули Худо (с), инчунин бо суханон ва андарзҳои бузургон ошно намоянд.

14. Дар ҳузури онҳо аз ҷангу ҷидол дурӣ кунанд.

15. Падару модар ҳамчун дарахт ва фарзандон низ меваи он ҳастанд ва албатта дарахти солим меваи солим медиҳад.

16. Дар сиришти онҳо парҳез кардан аз исрофро парвариш диҳанд.

17. Бо мактаби онҳо иртибот дошта ва бо муаллимону мураббиёнашон дар тамос бошанд.

18. Онҳоро аз мутолиа ва нигоҳ ба китобҳо ва филмҳои зарарнок ва бефоида боздоранд.
19. Онҳоро ба таҷрибаҳои зиндагии худ ошно созанд.

20. Дар умури дину дунё онҳоро масъулиятшинос тарбият намоянд.

21. Номи неку ва ё лақаби муносиб барои онҳо интихоб кунанд.

22. Онҳоро ба ёдгирии илму дониш ва ҳунар водор намоянд ва дар омода сохтани имконоти рушду шукуфоии истеъдодҳояшон саъйу талоши худро дареғ надоранд.

23. Имконот ва васоили истироҳат ва дилхушии машруъ ва муносиб бо синни онҳоро фароҳам намоянд.

24. Ба тағзия ва беҳдошти онҳо таваҷҷуҳ намуда фоидаҳои ҳифзи саломатии рўҳу бадан ва беҳдошти муҳитро ба онҳо биёмўзад.

25. Эҳтиром ба калонсолон ва кумак ба заъифону беморонро ба онҳо ёдовар шаванд.

26. Дар интихоби муаллим ва мураббӣ барои авлоди худ дилсўзона иқдом намояд.

27. Ҳангоми сафар бо онҳо фурсатро ғанимат шумурда аз маназараҳои зебои табиат ва асрору пандҳои маконҳои таърихӣ фарзандони худро огоҳ созанд.

28. Ба онҳо биёмўзанд, ки бо бародарону хоҳарони худ ва ҳамсолону ҳамнавъонаш содиқ ва меҳрубон бошанд.

29. Раҳму шафқат бо зердастонро ба онҳо биёмўзанд.

30. Ба онҳо биёмўзанд, то ҳамвора фазилати умури ухравиро бар умури дунявӣ муқаддам бидоранд ва ҳифзи манфиатҳои ҷомеаро бар манфиатҳои фардӣ бартарӣ диҳанд.