Имрўзҳо тамоми башариятро, новобаста аз ирқу нажод, тараққиёту таназзул, сохторҳои иҷтимоӣ ва пасту баланди сатҳи зист ва махсусиятҳои ҷуғрофӣ, хулоса, бидуни фарқиятҳо дар киву чӣ буданҳо сироятшавии бесобиқа ба коронавирус, як балои то ҳол номаълум ва номафҳум фаро гирифтааст.

Яке дар биёбон саге ташна ёфт, Бурун аз рамақ дар ҳаёташ наёфт. Кулаҳ далв кард он писандидакеш, Чу ҳабл андар он баст дастори хеш.

Имон ва эътиқод дар зиндагии инсони мусулмон нақши басо бузург ва муҳим дорад ва саодати ў дар дунё ва охират ба ин арзиши маънавӣ вобаста аст. Маънои луғавии «имон» «бовар намудан ба чизест». Маънои истилоҳияш «имон ба забон иқрор намудан ва ба дил тасдиқу бовар кардан аст, ки Аллоҳ таъоло Якка ва Ягона ва Муҳаммади Мустафо (с) Паёмбари барҳақ аст».

Калимаи садақа дар забони форсӣ аз 4 ҳарф иборат аст. Ҳарфи «сод» соҳиби худро аз тамоми мушкилоти дунё ва охират нигоҳ дорад, «дол» бошад соҳибашро ба раҳмати Ҳаҷ таъоло далолат ва роҳнамоӣ кунад, «қоф» соҳиби худро ба раҳмати Худо қариб ва наздик гардонад, «ҳо» соҳиби худро ба корҳои нек ҳидоят ва роҳнамун менамояд.

Шаъбон моҳи ҳаштумини соли ҳиҷрӣ қамарист ва имсол моҳи шаъбон аз 25-уми март оғоз ёфт. Ин мох низ дорои баракот ва фазоили бешуморе аст. Расули акрам (с) фармудаанд: «Шаъбону шаҳрӣ ва Рамазону шаҳруллоҳ. Яъне: Шаъбон моҳи ман ва Рамазон моҳи Аллоҳ аст.

Донишманде гуфтааст, ки инсонҳо дўст медоранд, ки сатил-сатил маслиҳат медиҳанду худашон қатра-қатра ҳам бо он амал намекунанд. Гурӯҳи ифротию худхондаи ба ном “Паймони миллии Тоҷикистон”, ки дар хориҷи кишвар қарор дорад, мисли ҳамин гуфта сатил-сатил маслиҳат медиҳанду худашон қатрае барои амалӣ гаштани он кўшиш намекунанд.