Озодии виҷдон ва эътиқоди динӣ аз зумраи озодиҳои асосии инсон маҳсуб ёфта, дар масири пуршебу фарози таърих дар муқобили манфиатҳои мухталифи гуруҳӣ бо муборизаю қурбониҳои беназир эътироф гардидаанд.

Ин байтро охири асри гузашта вақте ки дар кишварамон танқисии барқ мушоҳида мешуд, аз ҳазрати қиблагоҳам шунида будам, ки паси он дуо карда буданд: “Иншооллоҳ рӯзҳое меояд, ки тамоми кишвар чароғон ва фурӯзон мешавад ва хотирнишон карданд:

Некиву накукорӣ одамонро ба ободиву бунёдкорӣ ҳидоят мекунад. Ҳамин ободиву бунёдкорӣ аст, ки имрӯз Тоҷикистони соҳибистиқлол дар қатори дигар давлатҳои ҷаҳон мавқеи устувори худро дорад ва ин ҳама аз дастовардҳои истиқлол аст.

Ҳифзу ҳимояи ватан дар ислом ҷойгоҳи хосе дорад ва Худованди мутаъол мусалмононро ба ҳифзи марзу буми ватани худ амр кардааст. Ҳар яки мо вазифадорем, бароямон фарзу суннат аст, ки нигаҳбони сулҳу субот, тинҷиву оромӣ бошем. Зеро дар ояти охирони сураи “Оли имрон” Парвардигор мефармояд:

Дар ошкор кардани симои воқеӣ ва шиносонидани душмани миллат барои тамоми қишри ҷомеа ва алалхусус барои ҷавонон имрӯзҳо тамоми уламои зиндадили миллат кӯшиш ба харҷ дода истодаанд, то ҷавонон зери таъсири манфии тундгароии ТЭТ ҲНИ намонанд ва роҳи рости зиндагиро ёфта бошанд ва зидди миллату мазҳаб қадам назананд, ки оқибати он фақат пушаймоние аст, ки бо гузашти муддате дигаре суде надорад.

Вилояти Мухтори Кӯҳистони Бадахшон яке аз камназиртарин мантиқест, ки бо лаъли гаронбаҳояш шуҳрати ҷаҳонӣ касб намудааст. Мардуми шарифи ин вилоят аз ибтидо ҳамчун мардуми созанда, бунёдкор ва илмдӯст дар тамоми манотиқи кишвар мақоми хоссае доран