Инак, он рӯзи пирӯз фаро мерасад. Ба кор даровардани чархаи аввали неругоҳ мардуми шарифи Тоҷикистонро ба он умедвор хоҳад кард, ки мамлакат дар ҷодаи пешрафт қарор дорад ва ҳама нақшаву ибтикороте, ки барои рушду тараққиёти Тоҷикистон пешбинӣ шудаанд, ҷомаи амал хоҳанд пӯшид.

Ҳар чизе дар зиндагӣ шукрона мехоҳад, аммо неъмати бузургтарине, ки бақои зиндагии мову шумо ба он вобаста мебошад, неъмати тинҷию сулҳу субот аст. Бинобар ин, ҷавонон, ки нерӯи созанда ва бунёдгузори ҷомеа мебошанд, бояд ин неъмати гаронбаҳоро, ки тинҷию амният ном дорад, нигаҳбонӣ кунанд, бетараф набошанд ва ин масъулиятро танҳо ба уҳдаи кормандони ҳифзи ҳуқуқ вогузор накунанд.

Тибқи иттилои расонаҳои хабарӣ, шаби 4-уми ноябр як гурӯҳи ҷавонони шаҳри Хоруғ ба мошини хидматии роҳбари постгоҳҳои БДА ҳамла карданд. Ин афрод қасд доштанд, бо ин ҳамла ба фаъолияти хидматии кормандони пулис монеа эҷод карда, вазъи Хоруғро ноором кунанд. Чунонки маълум аст, имрӯзҳо намояндагони сохторҳои қудратии кишвар шабу рӯз барои амнияти мардуми Бадахшон хизмат карда истодаанд.

Боиси ифтихор аст, ки бо қадами неки Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон, мардуми мо шаҳди сулҳу салоҳ ва Истиқлолияти давлатиро чашида, обру ва нуфузи кишварро боз ҳам боло бардоштанд.

Ҷумҳурии Тоҷикистон ба сифати давлати миллӣ ва ҳамчун ҷузъи ҷудонопазири ҷомеаи ҷаҳонӣ рушду инкишоф ёфта, мақом ва манзалати назаррасеро дар фазои геополитикии олам соҳиб шудааст. Дар муддати начандон тӯлонӣ, кишвари мо тавонист ҳамчун давлати соҳибистиқлол ва демократӣ масоили сиёсиву иқтисодӣ ва иҷтимоии дохилидавлатии худро ҳал намуда, марҳала ба марҳала дар фазои сулҳу оромӣ рушд кунад.

16 ноябр дар Ҷумҳурии Тоҷикистон Рӯзи Президент ҷашн гирифта мешавад. Нақши Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон чун татбиқкунандаи сиёсати дохиливу хориҷии мамлакат дар рушду тараққии ҳамаҷонибаи Ватанамон беандоза бузург аст.