Паёмбари гиромӣ ҳазрати Муҳаммад (с) мояи ифтихори башарият аст. Чаҳордаҳ қарн инҷониб бузургтарин олимон ва файласуфони ҷаҳон, номдортарин мутафаккирон ва донишмандон, ки ситорагони осмони илманд, ҳамвора аз пайи ў мераванд ва бо камоли фурўтанӣ ба ў мегўянд: «Ту инсоне ҳастӣ, ки мо аз пайравиямон бо ту ифтихор дорем».

Яке аз чунин рӯзи воқеан таърихӣ ва фаромушнашаванда барои миллати мо ин рӯзи 16 -ноябр соли 2018 – рӯзи ба кор даровардани аввалин агрегати Нерӯгоҳи барқи обии “Роғун” мебошад, ки тамоми мардуми кишвар дар интизораш буданд. Ин рӯз рӯзест, ки дар таърихи миллати тоҷик бо хатҳои заррин сабт мешавад.

Озодии виҷдон ва эътиқоди динӣ аз зумраи озодиҳои асосии инсон маҳсуб ёфта, дар масири пуршебу фарози таърих дар муқобили манфиатҳои мухталифи гуруҳӣ бо муборизаю қурбониҳои беназир эътироф гардидаанд.

Ин байтро охири асри гузашта вақте ки дар кишварамон танқисии барқ мушоҳида мешуд, аз ҳазрати қиблагоҳам шунида будам, ки паси он дуо карда буданд: “Иншооллоҳ рӯзҳое меояд, ки тамоми кишвар чароғон ва фурӯзон мешавад ва хотирнишон карданд:

Некиву накукорӣ одамонро ба ободиву бунёдкорӣ ҳидоят мекунад. Ҳамин ободиву бунёдкорӣ аст, ки имрӯз Тоҷикистони соҳибистиқлол дар қатори дигар давлатҳои ҷаҳон мавқеи устувори худро дорад ва ин ҳама аз дастовардҳои истиқлол аст.

Ҳифзу ҳимояи ватан дар ислом ҷойгоҳи хосе дорад ва Худованди мутаъол мусалмононро ба ҳифзи марзу буми ватани худ амр кардааст. Ҳар яки мо вазифадорем, бароямон фарзу суннат аст, ки нигаҳбони сулҳу субот, тинҷиву оромӣ бошем. Зеро дар ояти охирони сураи “Оли имрон” Парвардигор мефармояд: