Субҳи дирӯз Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ - Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон бо мақсади шиносоӣ аз ҷараёни корҳои сохтмонӣ ба Неругоҳи барқи обии Роғун ташриф оварданд.

Барои ноором намудани фазои ороми кишвар чӣ қадар талош намуданд, мардуми бегуноҳ, аз ҷумла намояндагони СММ-ро ба қатл расониданд, аммо ба мақсад нарасиданд. Зеро дар урфият беҳуда намегӯянд, ки нияти нек- ними давлат аст.

Мо бояд фаромӯш накунем, ки бист сол пеш дар Тоҷикистон чӣ хатарҳое буд, қумондонҳои саҳроӣ мехостанд, ки монанди қумондонҳои Афғонистон ноҳияҳоро тақсим карда ҳукмронӣ кунанд.

Ҳодисаи нангини ҳамлаи як гурўҳи мусаллаҳи ҷинояткорон ба сайёҳони хориҷӣ, қатли бераҳмони 4 нафар ва захмдор гардидани 3 нафари онҳо бар асари ҳуҷуми ин ашхоси бадкирдор дар санаи 29-уми июли соли равон дар ноҳияи Данғара нигаронӣ ва вокуниши амиқи кулли ҷомеаи Тоҷикистонро ба бор овард. Мо-ходимони дини Тоҷикистон тасаллият ва ҳамдардии амиқи худро ба наздикону пайвандони сайёҳони ҳалокгардида баён медорем.

Дар таърихи тамаддуни башарӣ миллати тоҷик ҳамчун миллати фарҳангдўсту сулҳпарвар шинохта шудааст, ки ҷойи шакку тардид надорад. Дар тўли қарнҳои гузашта ин миллат шоҳиди бисёр таҷовузҳо ва қатлу ғоратҳо аз ҷониби аҷнабиён гардидааст.

Аз рӯзи аввал агарчи ба худи мардум ҳам ошкор буд, лекин он ҳилаву найранге, ки ТЭТ ҲНИ дошт ва барои аз байн бурдани ин миллат барномарезӣ мекард, ҳамеша ба воситаи фарзандони фарзонаи ин миллат бартараф карда мешуд. Агарчи миллати тоҷик шаҳидони зиёде дар ин роҳ дода бошад ҳам, барои миллати худ гавҳари амнияту сулҳу суботро фароҳам кардаанд, ки ин барояшон беҳтарин садақаи ҷория маҳсуб мешавад. Миллати тоҷик ҳаргиз он фарзандони фарзонаашро фаромӯш намекунад.