Яке аз масъалаҳои муҳимме, ки ҳамеша дар таваҷҷуҳи аҳли башар будааст, ин тарбияи фарзанд ва чигунагии роҳҳои он мебошад.

Имрӯзҳо ҷаҳон рӯйдодҳои хатарзо, буҳронҳо ва офатҳои сиёсӣ, иҷтимоӣ ва инсониро аз cap мегузаронад, ки чунин буҳрон ва офатҳо ба олами ислом таъсири бештар дорад ва ба ин таъсироти мушкилзо ва мусибатовар буҳронҳои мухталиф, хусусан даргириҳои

Ҳарчанд дар ин марҳилаи рушди давлатдориамон дину мазҳаби аслиамон сайқал ёфт, аммо баъзе аз нотавонбинон ин ҳама дастовардҳоро нодида мегиранд.

Бозиҳое, ки Паёмбари бузургвор ба манзури тақвият ва шодии рўҳии мусалмонон иҷозат додаанд, балки намунаи ибрати уммати ислом буданд, бисёр аст ва барои шиносоӣ бо он ба ҳаёти Паёмбари гиромиқадр ва асҳоби гиромиқадрашон менигарем, ки барои уммат он далели раднашаванда мебошад.

Дониста бошед, ки золиму хунхор на ба раҳмати Худои таъоло сазовор мешавад ва на рӯи биҳиштро мебинад.

Ин ҳизб дар кишвари мо дигар тарафдоре надорад ва аз ин рӯ мехоҳад домани хоҷагони хориҷияшро бо чормағзи пуч пур кунад. Бовари комил дорам, ки дигар ягон тоҷики соҳибақл ба суханони иғвоангезонаи аъзои ТЭТ ҲНИТ бовар нахоҳад кард ва фирефтаи дасисаҳои эшон нахоҳад шуд. Зеро ҷомеаи Тоҷикистон дигар он ҷомеаи пешин нест.