Таърих гувоҳ аст, ки ҳизби мамнуи наҳзати ислом аз замони фаолияташ, аз номи исломи пок баромад карда, худро ҳамчун ҳимоятгари ислом нишон медод. Ва ба ин васила мардумро ба худ ҷалб мекард. Аммо мардум аз дасисабозиву авомфиребии онҳо бехабар буданд. Бояд қайд намуд, ки

Агар ба масъала амиқтар назар кунем, маълум мешавад, ки муноқишаҳои мазҳабӣ байни сунниҳо ва шиаҳо дар ин минтақа аз қадим вуҷуд доштанд. Аммо бо ба бозиҳои геополитикӣ ворид гардидани Эрон вазъ дигар шуд. Ин кишвар мехоҳад ҷаҳони исломро ба воситаи ихтилофоти мазҳабӣ ба муноқишаҳо водор сохта, ба ин васила ҳадафҳои худро амалӣ созад.

Ҳамчунин одамоне низ вуҷуд доранд, ки дар ҳамин умри андаки худ кӯшиш мекунанд, то пайваста аз паи озори мардум ва фитнаангезӣ бошанд, то бо музди андаке, ки аз корҳои палидашон аз хоҷагони худ мегиранд, рӯзи худро гузаронанд.

Одами дарунсиёҳу хубрӯро муҳтарам донистан мумкин нест, чунонки мехи тиллоро ки ҳарчанд аз тилло бошад, ба чашм намекубанд. Яке аз ин одамон Қиёмиддини Ғозӣ мебошад, ки солҳо худро ходими дини мубини ислом ва пайрави мазҳаби суннӣ медонисту имрӯз бо ташкилоти террористии ҲНИТ пайрав гардида

Пайғомбар (с) дар ҳадисе фармудаанд, ки: “Касе аз шумо дар зиндагияш амният дошта бошад, тандуруст бошад, хурду хӯроки рӯзмарраашро дошта бошад, гӯё ки он шахс тамоми дунёро дорост”.

Ба касе пӯшида нест, ки дар ҷаҳони муосир баъзе ҷараён ё равияе, ки арзи ҳастӣ мекунад, муғризона буда, ба нафъи арзу буми ягон кишвар нахоҳад буд. Ин ҷо суоле пеш меояд, ки чӣ зарурат дорад, ки чунин ҷараён ва равияҳо ба вуҷуд меоянд?