Ислом дини адлу эътидол, сулҳу субот ва дини муҳаббату дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмию таҳаммулпазирӣ, меҳрубонию парҳезгорӣ, хушгуфторию хушрафторӣ, бародарию баробарӣ ва муомилаи нек бо хешу табору ҳамсоягон ва албатта метавон гуфт, ки тамоми хислатҳои неки инсонӣ дар исломи азиз ҷамъ гардидааст

Дунёе, ки мо дар он зиндагӣ мекунем, муайянкунандаи дараҷаи дунёи охират аст ва мувофиқи амалҳои дар ин дунё кардаи банда, агар он амалҳо нек бошад, барояш аҷру подошу савоб ва агар бад бошад, азоби дардноку пушаймонӣ аст,

Ҳодисаи мудҳиш ва нангине, ки дар ноҳияи Рӯдакӣ ба вуқӯъ пайваст, ҳамагонро хеле ба ҳайрат гузошт.

Дар ҷодаи тарҳрезӣ ва муайянсозии сиёсати ҳуқуқии кишвари соҳибихтиёрамон Конститутсия мавқеи намоён ва нақши барҷаста дорад, зеро он аз як ҷониб дар муқаррароти хеш азму ирода, орзуву ормон ва ғояву маромномаи ҳамватанони моро ифодагар ва таҷассумкунанда бошад

Терроризму даҳшатафканӣ аз ҷумлаи хатарҳое маҳсуб мешаванд, ки дар замони муосир пешорӯи башарият қарор гирифтаву амаликунандагони он бо ҳадафҳои гурӯҳӣ ё фардӣ пайваста даст ба аъмоли нангин мезананд.

Аз ҷониби Пешвои муаззами миллат пешниҳод шудани Қонуни Ҷумҳурии Тоҷикистон «Дар бораи авф» ва баъдан аз ҷониби парлумони мамлакат якдилона дастгирӣ шудани онро мардуми шарифи Тоҷикистон ҳамчун як иқдоми басо инсондӯстонаи Сарвари давлати Тоҷикистон пазируфтанд.