Имрӯз ҳамагон хуб дарк намудаанд, ки Қонуни мазкур дар таъмини низоми мақсаднок ва самараноки буҷети хонаводагӣ, танзими муносибатҳо дар оила ва ҷомеа, дар маҷмӯъ дар фароҳам овардани зиндагии шоистаи ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон нақши муҳим дорад.

Сулҳу салоҳ ва амну субот барои тамоми аҳли башар неъмати бениҳоят бузург ҳисоб меёбад. Инсон ҳаёти хешро бе ин тинҷиву оромӣ наметавонад бо тариқи саодатмандиву пурсамар гузаронида бошад.

Дини муқаддаси Ислом ба хотири ҳифзи одамон тамоми дарҳои ҷабру ситамро бастааст ва пайравони худро ба сулҳ, ваҳдат ва ҳамбастагӣ, садоқат ва доштани равобити ҳасанаи фардӣ ва иҷтимоӣ одат медиҳад, то ҳеҷ кас бо доштани неруи имонӣ натавонад ҳаққи ҳамсояро поймол намояд.

Масҷиди ҷомеи марказии ба номи Имом Бухорӣ дар шаҳри Гулистон имрӯз фаъолияти худро дар тарбияи худшиносиву худогоҳии аҳли ҷомеа, бахсус намозгузорон ба роҳ монда, дар намозҳои панҷвақта ва рӯзҳои ҷумъа мардумро ба қадршиносӣ аз сулҳу ваҳдати миллӣ ва шукргузорӣ аз неъматҳои Истиқлолияти давлатӣ даъват менамояд.

Дар шароити феълии ҷаҳони муосир ҳифзи истиқлол ва суботи миллӣ аз муҳимтарин рисолати миллатҳо маҳсуб мешавад. Зеро хурдтарин фитнаву низоъ метавонад баҳонае барои ба миён омадани қатлу куштор ва ҷангу ваҳшоният гардад.

Чанд муддатест, ки дар марзи Тоҷикистону Қирғизистон баъзан вазъият ноором гашта, неруҳои муайяне аз ҷониби қирғизҳо мунтазам иғво бармеангезанд.