Дар шароити феълии ҷаҳони муосир ҳифзи истиқлол ва суботи миллӣ аз муҳимтарин рисолати миллатҳо маҳсуб мешавад. Зеро хурдтарин фитнаву низоъ метавонад баҳонае барои ба миён омадани қатлу куштор ва ҷангу ваҳшоният гардад.

Чанд муддатест, ки дар марзи Тоҷикистону Қирғизистон баъзан вазъият ноором гашта, неруҳои муайяне аз ҷониби қирғизҳо мунтазам иғво бармеангезанд.

Мегӯянд, ки дар ҳама кори дунё андоза омили муҳим аст. Ҳама гуна амалҳои дунёӣ аз рӯи андозаҳои муайян қадру қимат пайдо мекунанд, ҳамин ки аз андоза гузаштанд, ниҳоят беқадр мешаванд.

Таърихи инсоният аз лаҳзахои пайдоиш то ба имрӯз бо дин иртиботи кавӣ дорад, ки ба ҳаёти инсон аз таваллуд то март таъсир мерасонад.

Ташкилотҳои террористӣ, махсусан гуруҳи ба ном ДОИШ ва амсоли он, ки зери ақидаи Салафияи ҷиҳодӣ фаъолият карда, ҳадафи пешвоёни он гӯё ташкили Хилофати исломӣ ва татбиқи шариати дини Ислом аст.

Ислом бо пайдоиши худ нимҷазираи Арабро сокит карда, низоъҳои қавмӣ ва гурӯҳиро барканда кард