Мо бо забон, бо дил ва бо амал ҳар лаҳза шукр менамоем, ки ин қадар пешравиҳо, баракату эҳсонро Худованд бароямон арзонӣ дошта истодааст. Шукрона, ки имрӯз аз Роҳбари Давлат то масъулини дигар кӯшиш доранд, ки зиндагонии мардум боз ҳам беҳтару хубтар гардад.

Яке аз ин роҳҳо фиреби ҷавонони камтаҷриба ва ноогоҳ аз вазъи имрӯзаи ҷомеаи ҷаҳонӣ мебошад. Яъне онҳо ҷавононро ба доми фиреби худ кашида, худро ҳомӣ ва дилсӯзи дини мубини Ислом нишон дода, аз онҳо ба манфиати худ истифода мебаранд.

Мусоҳибаи хизматгори наҳзатиҳо Алим Шерзамонов бо хабарнигори сомонаи ифротии «Тасним» дар робита бо масъалаи Бадахшон маротибаи дигар собит месозад, ки гурўҳҳои манфиатхоҳи берунӣ бо ҳар роҳу васила мехоҳанд вазъи Тоҷикистон, бахусус Бадахшон ноҷур гардад ва нақшаҳои ғаразноки онҳо тадриҷан пиёда шаванд.

Ахиран аз тариқи сомонаҳои интернетӣ хабари вафоти Шейхов Муҳаммадсаид, нафари наздик ба хонаводаи муассиси ТЭТ ҲНИ Сайид Абдуллоҳи Нурӣ ва узви ҳамин ташкилоти экстремистию террористӣ, ки ҳамагӣ 46 сол умр доштааст, нашр шуд. Ҷасади номбурда дар шаҳри Дортмунти Олмон дур аз Ватан ба хок супурда шудааст.

Пешвози меҳмонон аз ҷониби мизбонони «аврупоишуда», «занталоқ»-и наҳзатӣ, «занозанак»-и тоҷикӣ, «паймон»-и паймоншикастагон (ё эътилофи бузакон?) ва як… такка…

Бале, умр мегузарад, вақти қиматбаҳоро паси сар мекунем, фурсатро аз даст медиҳем. Умри инсон мисли об мегузарад. Пас бояд мо кӯшиш намоем, то ин ки вақтро аз даст надиҳему фурсатро ғанимат донем.