Дар фарҳанги ҳар як миллат шууру ҷаҳонбинӣ, афкору ақоид, арзишу манфиатҳо, ҳуқуқу озодиҳо, орзуву ормонҳо ва появу андешаҳои нобе ифода ва татбиқ меёбанд, ки хоси ҳамон миллат мебошанд.

Ҳазрати Одам (а) деҳқонӣ мекарданд. Ҳазрати Довуд (а) оҳангарӣ мекарданд. Ҳазрати Сулаймон (а) сабад мебофтанд. Ҳазрати Мӯсо (а) чӯпонӣ мекарданд. Касби Ҳазрати Муҳаммад (с) тиҷорат буд. Барои ҳамин, моро шарт ва зарур аст, ки барои таъмини нафақаи аҳлу аёламон ягон касберо пеша кунем, зеро нафақаи аҳлу аёл фарз аст.

Омӯзиши таърихи муосири халқи тоҷик барои ҳар як шаҳрванд шарт ва зарур аст.

Пешрафту тараққиёти ҳар як ҷомеа аз маърифатнокии аҳли он вобастагии калон дорад. Миллати тоҷик аз қадим ҳамчун халқи созанда, тамаддунофар ва илмдӯст шинохта шудааст.

Хар як инсон, хусусан ҷавононро мебояд барон дӯст доштани Ватан корҳои неку аъмоли баҳри ҷомеа манфиатбахшро анҷом бидиҳанд. Фаромӯш набояд кард, ки инсон дар назди Ватан баробари доштани ҳуқуқ ва озодиҳо уҳдадориҳо ва масъулиятҳои бузурге дорад.

Имрӯз ҷомеаи ҷаҳониро пешравии илму техника фаро гирифта, рӯзгори инсони ин асрро бе он тасаввур карда намешавад. Аз ҷумла, илми тибби муосир имкони саривақт муайян ва пешгирӣ намудани бемориҳои сироятиро дорад.