Омӯзиши таърихи муосири халқи тоҷик барои ҳар як шаҳрванд шарт ва зарур аст.

Пешрафту тараққиёти ҳар як ҷомеа аз маърифатнокии аҳли он вобастагии калон дорад. Миллати тоҷик аз қадим ҳамчун халқи созанда, тамаддунофар ва илмдӯст шинохта шудааст.

Хар як инсон, хусусан ҷавононро мебояд барон дӯст доштани Ватан корҳои неку аъмоли баҳри ҷомеа манфиатбахшро анҷом бидиҳанд. Фаромӯш набояд кард, ки инсон дар назди Ватан баробари доштани ҳуқуқ ва озодиҳо уҳдадориҳо ва масъулиятҳои бузурге дорад.

Имрӯз ҷомеаи ҷаҳониро пешравии илму техника фаро гирифта, рӯзгори инсони ин асрро бе он тасаввур карда намешавад. Аз ҷумла, илми тибби муосир имкони саривақт муайян ва пешгирӣ намудани бемориҳои сироятиро дорад.

Таҳаммулпазирӣ дар ҳақиқат фазилати дини мубини ислом ҳисоб мешавад. Таҳаммулпазирӣ яке аз сифатҳои неки инсонӣ буда, маънои сабр, бардошт, қаноат, эҳтироми ақидаву афкор, мурувват, ҳиммат, бахшиш, меҳрубонӣ ва ҳамдардиро дар бар мегирад.

Хулоса ин аст, ки зан аз дидгоҳи дини мубини ислом ҳамчун мард инсоне аст, ки аз ҳама ҳуқуқи аввалияи инсонӣ бархӯрдор аст ва ислом ба ӯ арзиш ва ҳуқуқеро арзонӣ намудааст, ки дар ҳеҷ тамаддун, ҷомеа ва маданиятҳои куҳан ба он ноил нагардидааст ва ҷойгоҳи баландеро барояш таъйин намуд, ки дар ҳеҷ низоми ғайри исломӣ дида намешавад.