Пас аз зуҳури дини мубини ислом ҷойгоҳ, эҳтиром ва ҳуқуқи зан муайян ва муҳтарам гардонида шудааст. Пайғамбари ислом бо қавлу амалашон собит кардаанд, ки бояд уммати эшон дар муносибат бо занон боэҳтиром бошанд.

Муҳоҷирини кории давлатҳои саноатию пешрафта, шаҳрвандони дорои маълумоти олии касбӣ, мутобиқан ба сатҳи маҳорату кордониашон маоши сазовор мегиранд ва дар ҷойҳои кории муносиб фаъолият мекунанд.

Наврӯз фасли оғози кишту­кор ва саршавии кори деҳқон аст. Нозу неъмати дастурхони мардум самараи меҳнати деҳқон ва аз ҳама пеш фазлу карами Парвардигор мебо­шад.

Имрӯз ҷаҳониён дар симои Пешвои миллат Тоҷикистони моро ҳамчун кишвари ташаббускори ҳалли буҳронҳо дар масоили об мешиносанд.

Дар роҳи некбахтӣ ва корҳои нек ҳамкорӣ кардан маънои барои тинҷиву амонӣ ва сулҳу субот, дастгирии ҳамдигар муттаҳид будани мардумро дорад.

Амнияти кишвар яке аз неъматҳои бузургтарин ба шумор рафта, он роҳи озодию осудагӣ ва роҳҳои тараққиёту пешравии ҷомеа ба ҳисоб меравад. Донишмандон чунин исбот менамоянд, ки амният аз сиҳатӣ ё саломатӣ дида болотар меистад.