Ходисаҳои охире, ки дар баъзе манотиқи мусулмоннишини ҷаҳон рух доданд, барои ҷавонони соҳибақл, дурандеши ҳамватан як дарси ибрат аст.

Дар ин маврид ислом мавқеи худро бо ин гуфтаҳо ифода намудааст: «Ҳуббул Ватани миннал имони». Яъне дӯст доштани Ватан аз имон аст.

Бинед, ки ин шахс шарм надошта, ҳадаф ва мароми ТЭТ ҲНИТ-ро чунин бозгӯ мекунад: “Ҳадаф аз таъсиси он (ҲНИТ) бедории ҳуввияти миллӣ, мейҳандӯстӣ ва зинда гардонидани фарҳанг ва суннатҳои хуби аз байн бурдашудаи аҷдодӣ буд”.

Пас аз зуҳури дини мубини ислом ҷойгоҳ, эҳтиром ва ҳуқуқи зан муайян ва муҳтарам гардонида шудааст. Пайғамбари ислом бо қавлу амалашон собит кардаанд, ки бояд уммати эшон дар муносибат бо занон боэҳтиром бошанд.

Муҳоҷирини кории давлатҳои саноатию пешрафта, шаҳрвандони дорои маълумоти олии касбӣ, мутобиқан ба сатҳи маҳорату кордониашон маоши сазовор мегиранд ва дар ҷойҳои кории муносиб фаъолият мекунанд.

Наврӯз фасли оғози кишту­кор ва саршавии кори деҳқон аст. Нозу неъмати дастурхони мардум самараи меҳнати деҳқон ва аз ҳама пеш фазлу карами Парвардигор мебо­шад.