Дар даврони шӯравӣ дин падидаи “зараровар”, “занҷири по”-и прогрессу тараќқиёт дониста, шуда мудом бар зидди он мубориза бурда мешуд. Ҳамаи донишкадаҳои олӣ ва муассисаҳои таълимї таълиму тарбия характери зидди динӣ дошт.

Шахси ҳунарманд дар ҳама ҳолат боэҳтирому соҳибмартаба аст, ҳунармандро ҳамагон азизу гиромӣ медоранд ва маҳз хушбахтиву саодатофарӣ, зебоиву шодмонӣ аз маҳсули дастони ҳунарманд сарчашма мегирад.

Мустаҳкам намудани робитаи хешутаборӣ ва ҳамсоягии инсонҳо яке аз омилҳое аст, ки дар барномаҳои тарбиявии ислом ҳамчун омили устуворкунанда ва суботбахшандаи ҷомеа истифода мешавад. Агар робитаи хешутабории мардум ва низ робитаи ҳамсоягии онҳо хуб бошад, пайванди миёни қишрҳои ҷомеаро маҳкамтар намуда, қудрат ва шавкати онро зиёд мегардонад.

Бояд гуфт, ки ҳарчанд дар доираи Ҳадафҳои Рушди Ҳазорсола доир ба ҳалли масъалаҳои об ва ташаббусу ибтикороти Ҷумҳурии Тоҷикистон пешрафти муайяне ба даст омадааст, вале дар миқёси ҷаҳон ҳанӯз тақрибан аз 750 млн то 1 млрд нафар одамон дастарасӣ ба об надоранд.

Дар фарҳанги ҳар як миллат шууру ҷаҳонбинӣ, афкору ақоид, арзишу манфиатҳо, ҳуқуқу озодиҳо, орзуву ормонҳо ва появу андешаҳои нобе ифода ва татбиқ меёбанд, ки хоси ҳамон миллат мебошанд.

Ҳазрати Одам (а) деҳқонӣ мекарданд. Ҳазрати Довуд (а) оҳангарӣ мекарданд. Ҳазрати Сулаймон (а) сабад мебофтанд. Ҳазрати Мӯсо (а) чӯпонӣ мекарданд. Касби Ҳазрати Муҳаммад (с) тиҷорат буд. Барои ҳамин, моро шарт ва зарур аст, ки барои таъмини нафақаи аҳлу аёламон ягон касберо пеша кунем, зеро нафақаи аҳлу аёл фарз аст.