Паёмбари Худо (с) фармуданд: «Ягон нафаре таъоме беҳтар аз ин, ки бо дастони худ меҳнат карда пайдо кардааст, нахӯрдааст ва Паёмбари Худо Довуд (а) аз меҳнати дастони худ рӯзии худро меёфтанду мехӯрданд». Довуд (а) оҳангарӣ мекарданд, дар ҳоле ки ҳама нўшу неъмат барои ӯ муҳайё буд, бо вуҷуди ин ҳама аз касби оҳангарӣ маош ва ниёзи хонаводаи худро таъмин мекарданд.

Ривоҷи дӯстии таърихии байни Ҷумҳурии Тоҷикистон ва Ҷумҳурии Ӯзбекистон нишонаи сиёсати хирадмандони Пешвои муаззами миллати мо ва иродаи сиёсии роҳбарияти олии кишвари ҳамсоя мебошад, ки ба хотири шод гардонидани рӯҳи Ҷомиву Навоӣ ва таҳкими сулҳу субот дар манотиқ ин амали бузургро анҷом доданд.

Аз сарчашмаҳои исломӣ бармеояд, ки терроризм ва экстремизм ифодаи тундгароӣ буда, ҳеҷ рабте ба дини мубини Ислом надорад.

Ихтилоф ва тафриқаву ҳизбгароӣ аз Ислом нест, балки аз ҷумлаи чизҳое аст, ки Худованди мутаъол ва Расулаш аз он наҳй ва онро ҳаром хондаанд ва мефармоянд: “Аз мушрикин мебошад, онҳо ки динашонро мутафарриқ карда ва табдил ба гурӯҳҳо шудаанд, ки ҳар кадом ба ончи дошт, хушҳол буд” (сураи Рум, 31-32).

Наврӯз рўзи аввали соли шамсӣ аст, ки бо 21-уми март баробар меояд ва иди соли нав аст. Иди Наврӯз ин ҷашни оғози баҳор ва соли нави мардуми форсу тоҷик мебошад. Наврӯз дар луғатҳо ба маънои рӯзи нав ва тоза, рӯзи нахустин, аввали рӯзҳои сол, яъне рӯзе, ки соли нав аз он оғоз мегардад, омадааст.

Дар даврони шӯравӣ дин падидаи “зараровар”, “занҷири по”-и прогрессу тараќқиёт дониста, шуда мудом бар зидди он мубориза бурда мешуд. Ҳамаи донишкадаҳои олӣ ва муассисаҳои таълимї таълиму тарбия характери зидди динӣ дошт.