Аз нигоҳи исломшиносон бармеояд, ки дар Қуръони маҷид низ об дар сайри офариниш мартабаи муҳим дорад. Балки об аз ҷониби Худованд пештар аз ҳамаи дигар муъҷизоти олам офарида шудааст. Аз ин хотир дар сураи «Ҳуд» таъкид шудааст: «Ӯст, ки осмонҳою заминро дар шаш рӯз офарид ва Арши Ӯ бар рӯи об буд» (ояти 7).

Издивоҷ ва бунёди оила ин на танҳо иборат аз ақди никоҳ, хешутаборӣ, таваллуди фарзандон аст, балки он боиси ба ҳам омадани ду рӯҳ аст, ки дар натиҷаи он қуввае ба вуҷуд омада, сабаби пешравӣ ва пойдории миллатҳо мегардад.

Мардум бояд мушкилоти ҳамдигарро бо ҳам дида, барои кумаки ҳамдигар ҳамеша омода бошанд.

Воқеан,аввалин мураббӣ ва муаллими инсоният модар аст. Ҳамаи олимону орифон, қаҳрамонону сипаҳсолорон, пешвоёну шоҳон дар оғӯши модар ба воя расидаанд.

«Бихон ба номи Парвардигорат, ки офарид, инсонро аз хуни баста ва лахташуда офарид. Бихон (эй Паёмбар) ва Парвардигори ту каримтарини каримон аст. Ҳамон Худое, ки бо қалам (башарро) илм омӯхт, он чиро ки инсон намедонист ба ӯ ёд дод» (Сураи “Алақ”, оятҳои 1-5).

Имрӯзҳо аз сабаби надонистани шариати исломӣ ва риоят накардани қонуну қавоиди зану шавҳарӣ қисмати зиёди ҷавонон ба ҳамсарони худ зиндагӣ карда натавониста, аз ҳам ҷудо мегарданд. Дар ҳоле ки Расули акрам (с) мефармояд: “Талоқ бадтарин ҳалол дар назди Худо мебошад”.