Ҳар шаҳрванде, ки дар Тоҷикистон зиндагӣ мекунад ва аз ҳамин ҳавои он нафас мекашад, бояд ба қадри ин неъмати бебаҳо бирасад ва шукронаи оромии ин кишвари азизамонро намояд.

Дар ҳақиқат маҳз адолати Пешвои миллат аст, ки имрӯзҳо ба ҳазорон ятиму фақирон ва бевазанон кӯмак карда мешавад, ҳазорон ҷавонон хонадор карда мешаванд ва ба чандин бехонаҳо манзили зист дода мешавад. Ин аст ислому мусулмонӣ, ин аст адолати Пешвои миллати мо.

Дар дини мубини ислом бар умумии мусалмонон воҷиб аст, ки аз мазҳаби хоссе пайравӣ кунанд. Дар мавзӯъ аввал нигоҳе ба қарни ибтидои ислом мекунем, ки оё дар садри ислом мусулмонон тобеъ ва пайрави кадом мазҳаби хосе буданд?

Эй мӯъминон, аз гумони бисёр дурӣ ҷӯед, ҳароина баъзе аз гумонҳо гуноҳ аст; ва ҷосусӣ макунед ва якдигарро ғайбат макунед!

Миллати тоҷик пас аз давлатдории Сомониён бо гузашти зиёда аз ҳазор сол боз соҳиби давлат шуд. Албатта дар баробари ифтихор аз ин бахти баланлд, пеш аз ҳама ҳифзи сулҳу якпорчагӣ боиси мустаҳкамии миллат ва давлат мегардад.

Зиндагии шоиста, ҳаёти осоишта ва хушбахтона орзую ормони деринаи инсоният мебошад. Ҳар як инсон аз он рӯзе, ки худро мешиносад, барои дарёфт намудани калиди бахту саодат, роҳи рӯзгори пурфайзу пурнишот, расидан ба кӯйи мақсаду мурод, яъне хушу хуррам гузаронидани умри азизу ширин кӯшишу талош меварзад.