Вақте ба адабиёти ҳазорсолаи миллати тоҷик назар меандозем, осон пай мебарем, ки ахлоқи ҳасана аз қабили дӯст доштани Ватан, эҳтироми падару модар, фарҳанг ва маданияти баланди инсонӣ, ростқавливу росткорӣ аз мавзӯоти меҳварӣ маҳсуб мешавад.

“Ӯст, ки шуморо аз замин падид овардааст ва хост, ки онро обод гардонед”. Аз ин оят маълум мешавад, ки кори дунё низ, аз ҷумла обод кардани роҳ, пул, мактаб, беморхона, неругоҳ ва ё шинондани дарахт, ободу зебо кардани ҷойҳои ҷамъиятӣ ва дигар амалҳои монанди инҳо дар назди ислом арзишҳои волое доранд.

Якуним миллиард мусалмонони ҷаҳонро муртад хондани раҳбарони ДИИШ бӯҳтон ва тӯҳмати ошкоро аст, нисбати мусалмонони олами ҳастӣ ва дар ин маънӣ Аллоҳи бузург дар Қуръони маҷид мефармоянд:”Касоне, ки мардон ва занони мусалмонро бо нисбатҳои нораво азият менамоянд, муртакиби гуноҳ ва бӯҳтони ошкоро шудаанд” (сураи Аҳзоб, ояти 58).

Ҳаққи падару модар нисбат ба фарзанд бисёр бузург аст ва дар дин ҳам мақому манзилати онҳо бисёр болост. Чунки некӣ кардан ба волидайн қарини тавҳид ва ҳамчунин шукргузории онҳо ба шукри Худованд мақрун аст. Эҳсон ба волидайн аз беҳтарин аъмол дар назди Худованд ба шумор меравад.

Сиёсати ояндасози Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ – Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар танзими анъана ва ҷашну маросим­, ки бо раъйпурсии оммаи мардум қабул гардид, ҷойгоҳи махсус дорад. Роҳбарияти олии сиёсӣ ва Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон талаб мекунанд, ки тамоми мардуми кишвар дар интихобу пешбурди роҳи зиндагӣ ва ба ҷои овардани анъана ва ҷашну маросимҳо сарфакорона амал намоянд, аз тақлиди кӯркӯрона, таассуб, сарфи беҳуда канораҷӯӣ кунанд.

Пеш аз сухан гуфтан дар бораи ҳаводиси муҳими таърихӣ ба мавқеи зан дар ҷоҳилияти пеш аз Ислом ишора намоям, дар байни мо шоеъ гаштааст, ки зан дар замони ҷоҳилият ҳамчун молу матоъ барои мард ҳисоб мешуд ва дучори анвои гуногуни зулму истибдод буд, то ин ки дини ислом онро аз байн бурд.