Яке аз зуҳуроте, ки ҳамакнун бештари мардум аз он изҳори нороҳатӣ мекунанд, ин ба таври сунъӣ боло рафтани нархҳо дар бозорҳои кишвар мебошад. Зеро бархе аз савдогарони беинсоф ба хотири манфиати зиёди худ нархҳоро гарон менамоянд ва ба ин васила ба мусулмонон азият мерасонанд. Оё ин мусулмонӣ аст?

Нақшаи Пешвои миллат Эмомалӣ Раҳмон аз рӯзҳои аввали ба ҳайси Сарвари давлат интихоб гардиданашон барои баланд бардоштани нуфузу эътибори байналмилалии Тоҷикистон ва ҳаллу фасли масълаҳои глобалии олам ниҳоят бузург ва саривақтӣ буданд.

Ситораи пурҷилову тобноке беш аз ҳазор сол инҷониб аз қаъри асрҳо бо нури маърифату хирад андешаи моро равшанӣ мебахшад. Ин ахтари дурахшони дунёи маънавӣ, бешубҳа, ҳакими ориф, мутафаккири нуктасанҷ, пешвои аввалин мазҳаби аҳли суннат ва ҷамоат Нуъмон ибни Собити Куфӣ, мулаққаб ба Абӯҳанифа, маъруф ба Имоми Аъзам (р) аст.

Аз нигоҳи исломшиносон бармеояд, ки дар Қуръони маҷид низ об дар сайри офариниш мартабаи муҳим дорад. Балки об аз ҷониби Худованд пештар аз ҳамаи дигар муъҷизоти олам офарида шудааст. Аз ин хотир дар сураи «Ҳуд» таъкид шудааст: «Ӯст, ки осмонҳою заминро дар шаш рӯз офарид ва Арши Ӯ бар рӯи об буд» (ояти 7).

Издивоҷ ва бунёди оила ин на танҳо иборат аз ақди никоҳ, хешутаборӣ, таваллуди фарзандон аст, балки он боиси ба ҳам омадани ду рӯҳ аст, ки дар натиҷаи он қуввае ба вуҷуд омада, сабаби пешравӣ ва пойдории миллатҳо мегардад.

Мардум бояд мушкилоти ҳамдигарро бо ҳам дида, барои кумаки ҳамдигар ҳамеша омода бошанд.