Тоҷикистониён имрӯз дар фазои оромӣ, тинҷӣ, ва осудагӣ хушбахтона ҳаёт ба сар мебаранд, ки ин ҳама аз заҳмату меҳнати содиқонаи Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон нисбат ба мардуми кишвар аст.

Саҳифаҳои аввали ин гурӯҳи ифротиро таърих кушодааст ва ҳама аз қатлу куштору хунрезӣ иборатанд. Ҷанги шаҳрвандии Тоҷикистон маҳз бо ибтикору иштироки мустақими ТЭТ ҲНИТ ба вуқӯъ пайваста буд.

Иҷлосияи таърихии 16-уми Шӯрои Олии Тоҷикистон, ки моҳи ноябри соли 1992 дар шаҳри бостонии Хуҷанд баргузор гардид, барои таҳкими шохаҳои ҳокимият ва фаъол гардидани муқаддасоти миллӣ заминаи ҳуқуқӣ фароҳам овард. Дар иҷлосия дар баробари Суруди миллӣ ва Нишони давлатӣ барои қабули Парчами давлатӣ санадҳои дахлдор қабул карда шуданд. Парчам чун муқаддасоти миллӣ аз нав эҳё шуд.

Ҳизби наҳзати Исломии Тоҷикистонро метавон ёдовар шуд, ки ҳизбашон аз ҳизбҳои исломие ба шумор мерафт, ки асли вуҷудашон харобкорӣ ва расидан ба манофеи сиёсии худ буданд, ки ин рафторашон ба номи поки дини мубини Ислом ва мусулмонӣ доғи сиёҳро ба бор овард.

Тоҷикистон – Ватани азизу маҳбуби мост. Ватанро азиз доштан, ба муқаддасоташ арҷ гузоштан ва дар навбати худ ободу шукуфо гардонидани он фарзи имонӣ ва қарзи шаҳрвандии ҳар як фарди бедордилу фарҳехта ва худогоҳу худшинос мебошад.

Шукр ин шинохти неъматҳои худодода ва иқрор ба он неъматҳое, ки Худои меҳрубон аз некиҳои ин дунёву охират ба банда ато намуда ва далеле аст бар розӣ будани банда аз Парвардигори хеш ва далеле аст бар сафои нафс ва покии қалб ва саломатии дил ва камоли ақл.