Конститутсияи ҷумҳурии Тоҷикистон 23 сол қабл бо ризоияти раъйи озоди мардуми кишвар қабул шуд, он қонуни асосист, ки ҳаёти мардуми Тоҷикистонро ба тартибу низом медарорад ва ба он оромии миллат таъмин гардида, молу мулк, шараф, обрӯву номус ҳифз шуда дину диёнат кафолат дода мешавад, тамоми қонунҳо ва санадҳои меъёрӣ-ҳуқуқӣ мутобиқ ба Конститутсия қабул карда мешавад.

«Достони фарзандони Одамро, ки ҳақ аст, барояшон бихон, ки чун (Қобил ва Ҳобил) қурбонӣ карданд, қурбонии яке аз онҳо (Ҳобил) пазируфта шуд ва аз дигаре (Қобил) пазируфта нашуд».

Моҳи Рамазон моҳест, ки мардум дар он бештар ба ибодати Худо мекӯшанд, то аз ин моҳи бахшиши гуноҳон баҳрае дошта бошанд ва сармояе барои олами боқӣ бо худ бигиранд.

Моҳи мубораки Рамазон айёмест, ки инсон матонату устувории худро меозмояд ва пирӯзиашро аз болои нафс эҳсос мекунад. Аз Ибни Аббос (р) ривоят аст, ки Расули Худо (с) фармуданд:

Суханронии Саидмукаррам Абдулқодирзода - Раиси Маркази исломии Ҷумҳурии Тоҷикистон дар конфронси ҷумҳуриявӣ дар партави Соли ҷавонон дар мавзӯи «Нақши ҷавонон дар ҷомеа ва роҳҳои пешгирии онҳо аз шомилшавӣ ба гурӯҳҳои ифротӣ»

Худованди карим барои ҷавонон як нерӯи ҷисмонӣ ва фикрие додааст, ки аз калонсолон хеле бартарӣ доранд.