Худованд барои ҳидояти башар китобҳои осмонии бисёре фиристодааст, ки аз ҷумлаи онҳо саҳифаҳои Иброҳим (а) ва Нӯҳ (а), Тавроту Инҷилу Забур ва аз ҳама комилтар Қуръони маҷид аст. Агар ин китобҳо нозил намешуданд, инсоният дар роҳи худшиносӣ ва ибодати Парвардигор гирифтори хато мешуд ва аз усули тақво, ахлоқу тарбият ва қонунҳои иҷтимоии лозим бебаҳра мемонд.

Ном ва насаби ӯ Кунияи ӯ Абӯабдурраҳмон, номи ӯ Аҳмад ва номи падараш Шуъайб буд. Силсилаи насаби ӯ Аҳмад ибни Шуъайб ибни Алӣ ибни Синон ибни Баҳр мебошад. («Сияру аъломин-нубало», ҷ.14, с. 125)

Куняи ӯ Абӯисо, номи ӯ Муҳаммад ва номи падараш Исо буд. Силсилаи насаби ӯ Муҳаммад ибни Исо ибни Савра ибни Мӯсо ибни Заҳҳок мебошад. (“Сияру аъломин-нубало”, ҷ.13, с.270)

Вале баъзе одамон аз шахсияти ин бузургвор ва саранҷоми зиндагии ӯ огоҳанд. Мо дар ин навишта кӯшидаем бо такя ба аснодҳои таърихӣ то андозае аз рӯзгор ва осори Мавлоно Яъқуби Чархӣ-мутафаккир ва файласуфи барҷастаи форсу тоҷик хонандаи сомонаи худро ошно созем.

Ин моҳи муборак моҳи сабр аст ва подоши сабр ҷаннат аст. Ҳар касе дар ин моҳ рӯзадореро ифтор диҳад, Худованд гуноҳи ӯро мебахшад ва аз оташи дӯзах наҷоташ медиҳад. Ҳар лаҳзаи ин моҳ гаронбаҳост, ҳар касе онро накӯ истифода кунад, соҳиби хайри зиёд мегардад.

Аз Салмон ибни Омир (р) ривоят аст, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Чун яке аз шумо рӯза гирад, бо хурмо ифтор кунад, агар хурмо наёбад, бо об ифтор кунад, зеро об василаи покӣ аст».