Куняи ӯ Абӯисо, номи ӯ Муҳаммад ва номи падараш Исо буд. Силсилаи насаби ӯ Муҳаммад ибни Исо ибни Савра ибни Мӯсо ибни Заҳҳок мебошад. (“Сияру аъломин-нубало”, ҷ.13, с.270)

Вале баъзе одамон аз шахсияти ин бузургвор ва саранҷоми зиндагии ӯ огоҳанд. Мо дар ин навишта кӯшидаем бо такя ба аснодҳои таърихӣ то андозае аз рӯзгор ва осори Мавлоно Яъқуби Чархӣ-мутафаккир ва файласуфи барҷастаи форсу тоҷик хонандаи сомонаи худро ошно созем.

Ин моҳи муборак моҳи сабр аст ва подоши сабр ҷаннат аст. Ҳар касе дар ин моҳ рӯзадореро ифтор диҳад, Худованд гуноҳи ӯро мебахшад ва аз оташи дӯзах наҷоташ медиҳад. Ҳар лаҳзаи ин моҳ гаронбаҳост, ҳар касе онро накӯ истифода кунад, соҳиби хайри зиёд мегардад.

Аз Салмон ибни Омир (р) ривоят аст, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Чун яке аз шумо рӯза гирад, бо хурмо ифтор кунад, агар хурмо наёбад, бо об ифтор кунад, зеро об василаи покӣ аст».

Тавре ки маълум аст, тамоми осори адибон ва шоирони гузашта аз сарчашмаи Қуръону ҳадис об хӯрдааст ва ҳар фарде, ки ба назари инсоф ба ин осори бузургон назар андозад, ин нуктаро ба таври возеҳ хоҳад дарёфт.

Аз ҷумлаи бузургтарини неъматҳои Худованд ба бандагонаш неъмати рӯза доштани моҳи Рамазон аст, моҳе, ки агар мардум хайру баракати онро бидонанд, ҳароина орзу кунанд, ки ҳамаи моҳҳои сол Рамазон бошад.