Тоҷикистон – Ватани азизу маҳбуби мост. Ватанро азиз доштан, ба муқаддасоташ арҷ гузоштан ва дар навбати худ ободу шукуфо гардонидани он фарзи имонӣ ва қарзи шаҳрвандии ҳар як фарди бедордилу фарҳехта ва худогоҳу худшинос мебошад.

Шукр ин шинохти неъматҳои худодода ва иқрор ба он неъматҳое, ки Худои меҳрубон аз некиҳои ин дунёву охират ба банда ато намуда ва далеле аст бар розӣ будани банда аз Парвардигори хеш ва далеле аст бар сафои нафс ва покии қалб ва саломатии дил ва камоли ақл.

Моҳи Сафар дуюмин моҳи солшумории ҳиҷрӣ аст. Имсол аввали моҳи Сафар ба рӯзи 21-уми октябр рост омад. Тибқи қавонини шариати Ислом ҳамаи моҳҳо назди Парвардигор мақоми хосси худро доранд. Моҳи Сафар низ аз ин хусусиятҳо мустасно нест.

Дар ин миёна мафҳуми дунявият яке аз вожаҳои аслии муайянкунандаи муносибати давлат ба дин, иттиҳодияҳои динӣ ва асли озодии виҷдон ба шумор меояд. Асли дунявият маънои муқобил будан бо дин ва маҳдуд сохтани озодиҳои диниро надошта, моҳияти он дар муҳайё намудани шароити озод ва баробари татбиқи озодиҳои динию эътиқодии шаҳрвандон ифода мегардад.

Конститутсияи ҷумҳурии Тоҷикистон 23 сол қабл бо ризоияти раъйи озоди мардуми кишвар қабул шуд, он қонуни асосист, ки ҳаёти мардуми Тоҷикистонро ба тартибу низом медарорад ва ба он оромии миллат таъмин гардида, молу мулк, шараф, обрӯву номус ҳифз шуда дину диёнат кафолат дода мешавад, тамоми қонунҳо ва санадҳои меъёрӣ-ҳуқуқӣ мутобиқ ба Конститутсия қабул карда мешавад.

«Достони фарзандони Одамро, ки ҳақ аст, барояшон бихон, ки чун (Қобил ва Ҳобил) қурбонӣ карданд, қурбонии яке аз онҳо (Ҳобил) пазируфта шуд ва аз дигаре (Қобил) пазируфта нашуд».