Воқеан, ватан ягона арзише ҳаст, ки дар ҳеҷ давру замон ва бо мурури тағйир хӯрдани дунё ва сохти кишварҳо волоият ва маҳбубияту маъруфияти худро аз даст нахоҳад дод. Тамоми таълимотҳои диниву дунявии ҷаҳонӣ мафҳуми ватанро дар мавқеи аввал мегузоранд, зеро инсон бидуни муҳаббати он қобили пазироии дигар анвои меҳру муҳаббат буда наметавонад.

Шарму ҳаё ҳусну зинати инсон аст. Шахси бошарму ҳаё ҳамеша аз хислатҳои ҳамида аз қабили фазлу дониш, заковату ҳунар ва фарҳангу одоб бархӯрдор аст.

Абӯбакр ибни Масъуд ибни Аҳмади Косонӣ аз зумраи фуқаҳои машҳури мазҳаби ҳанафӣ ба шумор меравад. Соли таваллуди ӯ дар сарчашмаҳои таърихӣ зикр нашудааст. Зодгоҳи ӯ шаҳри Косон аст,

Бо вуҷуди такомулоти азиме, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон дар даврони соҳибистиқлолӣ касб кард, бо назардошти ваҳдати сартосарӣ, рушди иқтисоди миллӣ, баланд гардидани сатҳи некуаҳволии мардум, воқеӣ шудани армонҳои миллию дину мазҳаб имрӯз масъалаҳои печидае рӯ ба рӯи раъияти кишвар шудаанд, ки басо хатарнок ва ...

Вақте ки Худованди бузург инсонро аз адам ба олами вуҷуд овард ва аз як хоки беарзиш инсони шарофатманд халқ кард, масъулияти ободиву оромии гетиро ба уҳдаи ӯ гузошт.

Куняи ӯ Абӯабдуллоҳ, номаш Муҳаммад ва номи падараш Язид буда, ба Ибни Моҷа маъруф аст. Уламо дар мавриди ин ки Моҷа номи падар ё номи модар ва ё номи ҷадди ӯст, ихтилофи назар доранд.