Бо вуҷуди такомулоти азиме, ки Ҷумҳурии Тоҷикистон дар даврони соҳибистиқлолӣ касб кард, бо назардошти ваҳдати сартосарӣ, рушди иқтисоди миллӣ, баланд гардидани сатҳи некуаҳволии мардум, воқеӣ шудани армонҳои миллию дину мазҳаб имрӯз масъалаҳои печидае рӯ ба рӯи раъияти кишвар шудаанд, ки басо хатарнок ва ...

Вақте ки Худованди бузург инсонро аз адам ба олами вуҷуд овард ва аз як хоки беарзиш инсони шарофатманд халқ кард, масъулияти ободиву оромии гетиро ба уҳдаи ӯ гузошт.

Куняи ӯ Абӯабдуллоҳ, номаш Муҳаммад ва номи падараш Язид буда, ба Ибни Моҷа маъруф аст. Уламо дар мавриди ин ки Моҷа номи падар ё номи модар ва ё номи ҷадди ӯст, ихтилофи назар доранд.

Худованд барои ҳидояти башар китобҳои осмонии бисёре фиристодааст, ки аз ҷумлаи онҳо саҳифаҳои Иброҳим (а) ва Нӯҳ (а), Тавроту Инҷилу Забур ва аз ҳама комилтар Қуръони маҷид аст. Агар ин китобҳо нозил намешуданд, инсоният дар роҳи худшиносӣ ва ибодати Парвардигор гирифтори хато мешуд ва аз усули тақво, ахлоқу тарбият ва қонунҳои иҷтимоии лозим бебаҳра мемонд.

Ном ва насаби ӯ Кунияи ӯ Абӯабдурраҳмон, номи ӯ Аҳмад ва номи падараш Шуъайб буд. Силсилаи насаби ӯ Аҳмад ибни Шуъайб ибни Алӣ ибни Синон ибни Баҳр мебошад. («Сияру аъломин-нубало», ҷ.14, с. 125)

Куняи ӯ Абӯисо, номи ӯ Муҳаммад ва номи падараш Исо буд. Силсилаи насаби ӯ Муҳаммад ибни Исо ибни Савра ибни Мӯсо ибни Заҳҳок мебошад. (“Сияру аъломин-нубало”, ҷ.13, с.270)