Имрӯзҳо дар саросари кишвари азизамон маъракаи ободонию сарсабзкунонии хонаҳову деҳаҳо ва шаҳру вилоятҳо рафта истодааст. Ҳамаи ин неъматҳо ин сабаби тинҷию амонӣ бар мо насибу рӯзӣ шудааст.

Имом Муслим дар китоби «Саҳеҳ»-аш аз Анас ибни Молик (разияллоҳу анҳу) ривоят мекунад, ки Расулуллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) муаззинеро шуниданд, ки мегуфт: أشهد ان لا إله إلا الله – «Ашҳаду алло илоҳа иллаллоҳ». Гуфтанд: "Аз дӯзах баромадӣ". Яъне ин калима сабаби наҷот ёфтан аз оташи дӯзах мебошад.

Дини мубини Ислом дар намоз ҳаракат ва ҳолатҳоеро муқаррар намудааст, ки барои саломатӣ ва нерўмандии ҷисму ҷон муассир буда, рӯҳу равонро аз ҳама гуна кудурату олоишҳо пок месозад. Масалан, дар ҳолати қиём ҳаргиз ин сӯву он сӯ нанигариста, рӯйро ба сӯи қибла ва дилро ба розу ниёзи Худованд мутеъ месозем. Дар вақти рукӯъ бошад, дастҳоро бо ангуштони боз рӯи зону ниҳода, ончунон бо фишор мечаспонем, ки зонуҳо каҷ нашаванд. Пуштро ҳамвор намуда, бо сару гардан баробар мекунем, зеро Пайғамбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ҳамин гуна дастур додаанд.

ҳама ситоиш хос барои Худо аст. Ўро ситоиш мекунем ва аз Ў мадад ва омўрзиши гуноҳони хешро хоҳонем. Паноҳ мебарем ба Худованд аз бадиҳои нафсҳо ва аз аъмоли носазо. Шаҳодат медиҳем, ки љуз Парвардигор маъбуди барҳаққе нест, ягона аст, шарике надорад ва шаҳодат медиҳем, ки Муҳаммад (с) банда ва фиристодаи Ўст.

Ҳамасола бо ташаббуси Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ-Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон дар саросари кишвари азизамон маъракаи ниҳолшинонӣ ва кабудизоркуниву тозаю озода намудани муҳити зист ба роҳ монда мешавад. Ин накӯкориҳо идомабахши аз нав зинда кардани урфу анъанаҳои ниёгонамон арзёбӣ гардида, ба беҳтар шудани ҳолати беҳдоштӣ, баланд бардоштани сатҳи маърифати экологӣ ва зебопарастии мардум равона гардидааст.

Ҳукумати Ҷумҳурии Тоҷикистон ва тамоми мақомоти сиёсӣ ва қудратии кишвар хатару оқибатҳои тафаккури ифротгароии динӣ ва гурӯҳҳои ифротиро дарк намуда, ба муқобили онҳо муборизаи қатъӣ ва фарогирро ба роҳ мондаанд.