Истиқлолияти давлатӣ, ки Тоҷикистон онро 28 сол пеш ба даст овард, натиҷаи кўшишу талоши тўлонии халқи тоҷик бо роҳбарии Пешвои миллат дар роҳи пуршебу фарози таърих мебошад. Чунки андешаи истиқлолият ва кўшиши расидан ба давлатдории миллӣ дар зеҳни миллати мо дар давоми беш аз ҳазор сол ҳамеша зинда буд. Дар шароити кунунӣ таҳкими истиқлолият, устувор гардонидани пояҳои давлат ва баланд бардоштани сатҳу сифати зиндагии инсон барои мо мазмуни ҳаётан муҳим пайдо кардааст.

Зуҳуроту бархӯрдҳои комилан бегонаи барои ҷомеа хеле хатарнок, таҳоҷуми фарҳангии ғайр, таҳрифи мақом ва нақши ислом дар ҷомеа вазъи ҷомеаи ҷаҳониро ноором месозад. Ин зуҳуроти номатлуб маърифати диниро коҳиш дода, ба ахлоқи ҷомеа зарбаҳои ҷуброннопазир мезанад.

Афзудани нақши падидаи ҷаҳонишавӣ дар тамаддуни муосир ба амиқ гардидани низоъҳои динӣ-сиёсӣ дар заминаи бархӯрди тамаддунҳо ва хусусияти глобалӣ касб кардани падидаи зиддибашарии экстремистию террористӣ, ки дар он манфиати геополитикии давлатҳои қудратманд ниҳон аст, мусоидат карда, ногузир масъалаи ташаккул ва тарғиби фарҳанги таҳаммулпазириро ҳамчун як ҷузъи фарҳанги умумибашарӣба миён овард.

Даврони фоҷиабори муқовимат бо ифротгароӣ ва терроризмро мо ҳанӯз аввали солҳои 90-уми асри гузашта аз сар гузарондем. Он барои ҳама умр бояд дарс бошад. Аз хотир ҳеҷ гоҳ намебарорем, ки даҳҳо ҳазор талафоти ҷонӣ додем.

Мо дар оғози даврони соҳибистиқлолӣ бо такя ба ҳастии таърихӣ, ақлу хирад ва иродаи қавии халқи худ тавонистем, ки оташи ҷанги дохилии таҳмилиро фурӯ нишонда, парчами озодиву адолатро ба хотири ҳифзи асолату арзишҳои миллӣ ва ваҳдату ҳамдигарфаҳмии халқамон устувор гардонем.

Беҳтарин рўза баъд аз рўзаи Рамазон, рўза гирифтан дар моҳи муҳаррам аст, ин моҳ моҳи Худовандӣ аст". (ривояти Муслим ва Ибни Моҷа