Аҳмад ибни Ҳанбал (рҳ) мегӯяд: “Агар донам, ки дуоям иҷобат мешавад, онро дар ҳаққи подшоҳ мекардам”.

Яке аз эҳтиромоти воло ва арзишманди зан ин модар шудан ва модар будани ӯст, ки дар тамоми фарҳангҳои мутамаддин ва ғайри мутамаддини олам аз эҳтироми хоссае бархӯрдор будааст. Ин нақши махсуси зан, яъне модар будан, ки сарриштадори ҷомеаҳост ва дар ҷаҳони гузаштаву имрӯза арзишманд аст,

Дини мубини Ислом дар намоз ҳаракат ва ҳолатҳоеро муқаррар намудааст, ки барои саломатӣ ва нерӯмандии ҷисму ҷон муассир буда, рӯҳу равонро аз ҳама гуна кудурату олоишҳо пок месозад.

Таҳаммули ин андеша хеле гарон аст, чунки ақидаҳо ва мавқеъҳои солҳо озмудашударо ба якборагӣ шикаст. Сухан сари ин аст, ки дар Ҷумҳурии Исломии Эрон конфронси 29-уми ваҳдати исломӣ таҳти мавзӯи «Буҳронҳои феълӣ дар ҷаҳони ислом» баргузор шуд...

Мо имсол шашумин солгарди яке аз рамзҳои муқаддаси давлатӣ - Парчами миллии Тоҷикистонро ҷашн мегирем. Дар назари аввал парчам як матоест, ки бо рангҳои сафеду сурху сабз ва тоҷ дар миёна ороста шудааст ва мо ҳамарӯза онро дар биноҳои маъмуриву идорӣ, дар ҳама сохторҳои давлатӣ мебинем. Ин парчам ҳамарӯза парафшон аст ва мудом алвонҷ мезанад.

Саъйу талош кардан баҳри ободонии ҷомеа ва зиндагии саодатмандона барои ҳар фарди мусулмон ҳатмӣ ва зарур аст. Чунки дунё киштзоре барои ҷаҳони охират аст ва ҳамон тавре ки маълум аст,