Саъйу талош кардан баҳри ободонии ҷомеа ва зиндагии саодатмандона барои ҳар фарди мусулмон ҳатмӣ ва зарур аст. Чунки дунё киштзоре барои ҷаҳони охират аст ва ҳамон тавре ки маълум аст,

Шабе Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) хоб дид, ки марде порчае аз ҳарир дар даст дорад ва рӯи он сурати духтаре нақш шудааст. Он мард ба Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд: «Ин ҳамсари туст».

Аз Муҳаммади Қуразӣ ривоят аст, ки гуфт: «Аввалин шахсе, ки ислом овард, Хадиҷа ва аввалин ду марде, ки ислом оварданд, Абӯбакр ва Алӣ буданд.

Усмон (разияллоҳу анҳу) ӯ аз ҷумлаи касоне аст, ки бар имони хеш сабру таҳаммуҲазрати Усмон (разияллоҳу анҳу) бисёр хушсухан буд, чунончи аз Абдурраҳмон ибни Ҳотиб ривоят аст, ки гуфт: «Касеро аз асҳоби Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мисли Усмон (разияллоҳу анҳу) хушгуфтор ва хушсухан надидам».л кардааст

«Аз ҳангоме ки Умар (р) ислом овард, мо иззат ёфтем. То қабл аз он наметавонистем дар канори Каъба тавоф кунем ва намоз бигузорем, аммо пас аз исломи ӯ ин имконро ёфтем». (Бухорӣ).

Абӯбакри Сиддиқ - Абдуллоҳ ибни Усмон ал-Қурашӣ - аввалини хулафои рошидин, яке аз он башоратшудагон ба ҷаннат, вазири Паёмбар (с), дӯст ва ҳамсафараш вақти ҳиҷрат намудан ба Мадинаи мунаввара ва дар ғор,