Эй бародар дур бош аз ёри бад, Ёри бад бадтар бувад аз мори бад.

Ин моҳ дорои баракоту фазоили зиёде мебошад. Пайғамбари Худо (с) фармудаанд: «Шаъбон моҳи ман аст ва Рамазон моҳи Худои таъолост».

Ҳаёти ин чаҳорёри босафо пур аз воқеъоту ҳаводиси ибратангез аст. Мехоҳем аз ҳаёти ин чаҳор ҷойнишини Паёмбар алайҳиссалом мухтасаран ҳикоя кунем.

Паёмбари Ислом (с) дар аҳодиси фаровони худ қадри илму дониш ва олиму мутаъаллимро хеле ба дараҷаи аъло нишон дода, савоби як соат таҳсили илмро беҳтар аз ҳазор ракъат намози нафл баён кардааст.

Исломи воқеӣ чист ва оё метавон дини мубини исломро ба гурӯҳҳо тақсим намуд? Исломи воқеӣ ё аслӣ ин динест, ки аз ҷониби Худованди тавоно ба бандагонаш арзонӣ дошта шуд, то мардум тавассути дин ҳидоят ёбанд, некро аз бад, ҳалолро аз ҳаром фарқ кунанд.

Ҳар боре, ки ба таърихи миллати тоҷик назар меандозем, симои даҳҳо фарзандони барӯманди халқ пеши назар меояд, ки мо бо номи онҳо метавонем воқеан ифтихор намоем.