Дар ҷомеаи мо имрӯз нафарони зиёде мегӯянд, ки мехоҳем ба Ислом хидмат кунем. Аммо каманд шахсоне, ки воқеан дарк кунанд, асли хидмат ба Ислом чист ва инсон бо чӣ коре метавонад хидмати арзандае барои рушду равнақи ин дини барҳақ ба ҷо орад.

Ҳамди он Худои ҷалла ҷалолаҳу, ки ба Расули акрам Китобе фиристод,ки ҳеч шакке дар он нест, раҳнамои парҳезгорон аст то рӯзи қиёмат. Ва дуруд ҳабиби Худоро салаллоҳу алайҳи ва олиҳи васаллам, ки офтоби тобони бани Одам ва муршиду муаллими мост то рӯзи ҷазо.

Инҳо сифатҳо ва хислатҳое ҳастанд, ки ҳар мард мехоҳад, балки дӯст медорад, онро дар ҳамсараш бубинад:

Дар ҳеч ҷойи дунё маконе хушбахт ва аз ҷиҳати зебоӣ ва осоиш ҳамчун хона вуҷуд надорад. Ба ҳар ҷо, ки сафар кардем ва ба ҳар маконе, ки фурӯд омадем, беҳтар аз хонае, ки дар он хушбахтӣ соя андохтааст, наёфтаем.

Нафсатро дар тамоми корҳо муҳосаба кун, аз ҷумла: намози ҷамоат, закот, пайванд бо хешовандон, оштӣ бо касе, ки байни ту ва ӯ кудурате вуҷуд дорад, ташвиқи доимӣ дар байни мусулмонон барои оромӣ ва дӯстӣ, тарбияти зердастон, таваҷҷуҳ ба умури мусалмонон, қабул кардани насиҳат аз дигарон, парҳез аз ғайбату фитнаангезӣ ва нооромӣ дар байни мусулмонон, ки бадтарин гуноҳон аст, парҳез аз исрофкорӣ, дурӣ аз риё, кӯшиш барои ислоҳи хеш ва дигарон, тиловати Қуръон ва тадаббур дар маъонии он, хушӯъ ҳангоми шунидани Қуръон, барои бародарат онро биписанд, ки барои хеш меписандӣ. Иродаатро қавӣ кун, то он чиро, ки дар Рамазон анҷом медиҳӣ, бардавом бошад.

Илму дониш дар дини Ислом дорои манзилати бисёр бузург мебошад. Далели ин гуфта нахустин ояти Қуръони карим аст, ки ба Пайғамбар (с) нозил шуда, ба фаро гирифтани илм даъват намуд: «Бихон ба номи Парвардигорат, ки офарид». («Иқраъ»; 1).