Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон Тавре ба ҳамагон маълум аст, ҳаёт ин мубориза аст, мубориза бар зидди фисқу фуҷур, фасодкорӣ ва хоҳишоти нафсу васвасаҳои шайтонӣ ва ғайра. Инсон дар ҳаёти хеш дар лаҳазоти гуногун бо воқеаҳо ва ҳодисаҳое рў ба рў мешавад, ки танҳо тавфиқи худовандӣ, ақли солим, дурандешӣ ва иродаи қавӣ метавонад ўро аз рафторҳои номақбул наҷот диҳад.

Дар мохи Шаъбони соли дувуми хиҳрӣ Худованд ба уммати исломӣ рӯзаи мохи Рамазонро фарз гардонид. Пайғамбари гиромии Ислом (с) пеш аз фарз гардидани

Фарзанди нек - меваи босамари волидайн! Аҳаммияти таълиму тарбияи фарзанд дар дини мубини Ислом мақоми хос дошта, аз нахустин рӯзҳои аввали таваллуди фарзанд падару модарро ба тарбияи ӯ водор менамояд.

Ӯ меҳтару сарвари оламу одам, беҳтару хотами паёмбарони Худованд, ҳазрати Муҳаммад (с) аст, писари Абдуллоҳ, писари Абдулмутталиб.

Маҳбуби ҳама дилҳост, Муҳаммад (с) Оё дар дунё арҷмандтар, бошарафтар, маҳбубтар ва мукаррамтар аз Муҳаммад (с) шахсе ҳаст?