Илму дониш дар дини Ислом дорои манзилати бисёр бузург мебошад. Далели ин гуфта нахустин ояти Қуръони карим аст, ки ба Пайғамбар (с) нозил шуда, ба фаро гирифтани илм даъват намуд: «Бихон ба номи Парвардигорат, ки офарид». («Иқраъ»; 1).

Дар олами ашё ва ҳамчунон дар кайҳони маънавии башарият падидаҳое хеле барзиёд ба мушоҳида мерасанд, ки дар ҳоли тақобулҳои абадӣ қарор доранд.Ин тақобулҳо, аз қабили некиву бадӣ, ҷаҳолату доноӣ, рўшаниву торикӣ, ҷаҳлу таҳаммул, ғазабу меҳрубонӣ, фақру дороӣ, пешрафту қафомондагӣ, худшиносиву ғофилӣ, адолату золимӣ, нифоқу иттиҳод ва чанде дигар паҳлўи ҳам дар дар иртиботи ҳамдигар аз ҷониби Ҳақ Таъоло баҳри имтиҳони инсонҳо ва тавозуни рафтору кирдори онон дар ҳошияи зиндагии ҷомеаи башарӣ арзи ҳастӣ доранд.

Хонандаи азиз! Шумо бояд огаҳ бошед, ки неъмати аз ҳама олӣ ва бузурги Худованди Мутаъол ба муъминон имон аст ва яке аз рукнҳои асосии он - имон ба китобҳои осмонӣ (Таврот, Забур, Инҷил, Қуръон ва чанд Суҳуф ба ҳазрати Одам, Шис, Идрис ва Иброҳим) аст.

Парвардигори ту муқаррар кард, ки ҷуз ўро напарастед ва ба падару модари худ эҳсон кунед. Агар яке аз он ду ё ҳарду дар канори ту ба солхўрдагӣ расиданд, ба онҳо (ҳатто) «уф» магў ва ба онҳо ҷанҷол макун ва бо онҳо сухане шоиста бигўй.

Эй касоне, ки имон овардаед, худатон ва касонатонро аз оташе, ки сўхтании он мардум ва сангҳост, ҳифз кунед». («Таҳрим»; 6).

Аз Ибни Аббос (р) ривоят шудааст, ки фармуд: “ Расули Худо (с) намедонистанд, ки чӣ гуна миёни сураҳо фосила қарор дода ва онҳоро аз ҳам ҷудо кунанд, то он ки: нозил шуд."