Аз Ибни Аббос (р) ривоят шудааст, ки фармуд: “ Расули Худо (с) намедонистанд, ки чӣ гуна миёни сураҳо фосила қарор дода ва онҳоро аз ҳам ҷудо кунанд, то он ки: нозил шуд."

Ҳаҷ дар луғат ба маънои қасд намудан барои амри бузург буда, дар истилоҳи шариат ба маънои зиёрати макони махсус бо афъоли махсус дар замони махсус мебошад. Худованд дар бораи фаризаи ҳаҷ мефармояд:

Терроризм, ки аз он ба унвони даҳшатафканӣ ва ё ҳаросафканӣ ёд мешавад, ба ҳар гуна амалкард ё таҳдид барои тарсонидан ва ё осеб расонидан ба шаҳрвандон, гурӯҳҳо ва шахсиятҳои сиёсӣ гуфта мешавад. Имрӯз терроризм беш аз пеш хусусияти фаромиллӣ ва глобалӣ касб карда, дар минтақаҳои гуногуни ҷаҳон доман густурдааст, ки барои амнияти ҷомеаи ҷаҳонӣ воқеан таҳдид мекунад.

НИКОҲИ ХЕШОВАНДӢ ВА ТАШХИСИ ТИББӢ ДАР ПАЁМИ ИМСОЛАИ ПРЕЗИДЕНТИ КИШВАР Паёми навбатии Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон, Ҷаноби Олӣ Эмомалӣ Раҳмон ба Маҷлиси Олии Ҷумҳурии Тоҷикистон, ки 23 январи соли 2015 дар шаҳри Душанбе баргузор гардид, аз нигоҳи фарогирии масъалаҳои мубрами ҳаёти иҷтимоию иқтисодӣ, сиёсию фарҳангӣ ва баррасии паҳлўҳои гуногуни рушди устувори иқтисодиёт ва инфрасохто­ри кишвар аз вежагиҳои фарқкунанда бархўрдор буд.

Ба номи Худованди бахшандаи меҳрубон Тавре ба ҳамагон маълум аст, ҳаёт ин мубориза аст, мубориза бар зидди фисқу фуҷур, фасодкорӣ ва хоҳишоти нафсу васвасаҳои шайтонӣ ва ғайра. Инсон дар ҳаёти хеш дар лаҳазоти гуногун бо воқеаҳо ва ҳодисаҳое рў ба рў мешавад, ки танҳо тавфиқи худовандӣ, ақли солим, дурандешӣ ва иродаи қавӣ метавонад ўро аз рафторҳои номақбул наҷот диҳад.

Дар мохи Шаъбони соли дувуми хиҳрӣ Худованд ба уммати исломӣ рӯзаи мохи Рамазонро фарз гардонид. Пайғамбари гиромии Ислом (с) пеш аз фарз гардидани