Дар масири давлатдории кишварҳои дунё рӯзҳои таърихӣ дар зеҳни мардум солҳои зиёд мемонад.

Дар пойтахти кишвари азизамон шаҳри Душанбе нахустин бор нишасти сарони давлатҳои аъзои машварати ҳамкорӣ ва тадбирҳои эътимод дар Осиё баргузор шуд.

Ҷамъомади муҳимме, ки дар Тоҷикистон бо ширкати сарону намояндагони 27 кишвари дунё, инчунин даҳҳо созмонҳои байналмилалии нозир ва мушоҳидагар баргузор гардид, бемуҳобо, обрў ва манзалати кишвари моро дар сатҳи ҷаҳонӣ хеле боло бурд.

Қавму миллат, ҷомеа, давлат, маданияту фарҳанг ва дар ниҳоят тамаддун аносире ҳастанд, ки дар ботини онҳо инсон ба камол мерасад. Аммо, дар ин баробар омили рӯҳоният, ки дин зербинои он аст, наметавонад аз институтҳои зикршуда дар канор бошад. Аз ин лиҳоз, мавзӯи худшиносӣ ва масъулияти иҷтимоии инсон дар доираи дин ҳамчун як шакли муассири шуури ҷамъиятӣметавонад ҳалли комили хешро дарёбад.

Давлатдорӣ дар ҳаёти мардуми Шарқ, хусусандар таърихи мардуми тоҷик, таҷрибаибисёрҳазорсола дошта, дар ин сарзамин шаклҳоигуногуни низоми дав­латдорӣ бунёд ёфта, таҳаввулкардаанд. Ҳар як низоми сиёсӣ вобаста ба вазъииқтисодӣ, иҷтимоӣ,

Дар замони муосир башарият ба як зумра мушкилоте рӯ ба рӯ шудааст, ки аз хавфу хатар ва таззодҳои он ҷомеаи муслимини кишварҳои олам низ истисно нест. Агар бигӯем, ки ҷаҳони ислом дар рӯзгори кунунӣ буҳрони азимеро аз сар мегузаронад, иштибоҳу муболиғае нахоҳад буд. Кӯшиши абарқудратҳои олам ба тақсими бозорҳо ва минтақаҳо, амалкарди онҳо танҳо ба нафъи геополитикии хеш, ба сари мардумони гуногундину мазҳаб ва гуногунтамаддун бор кардани арзишҳои мамолики тавоно, аз сӯи дигар – хавфи аз байн рафтани арзишҳои миллии кишварҳои хурд дар натиҷаи ҷаҳонгароӣ боиси он шуда, ки имрӯз ҷаҳони ислом пора-пораву ба ҳам мухолиф шудааст.