Боиси хушнудӣ ва ифтихори баланди ватандорист, ки солҳои охир Ҷумҳурии Тоҷикистон ба як кишвари ташаббускор ва маркази тасмимгириҳои бузургтарин иқдомоти сатҳи байналмилалӣ табдил ёфта истодааст. Ҳамоиши панҷуми Машварати ҳамкорӣ ва тадбирҳои боварӣ дар Осиё таҳти раёсати Ҷумҳурии Тоҷикистон мисоли барҷастаи ин ибтикорот ба шумор меравад.

Дар масири давлатдории кишварҳои дунё рӯзҳои таърихӣ дар зеҳни мардум солҳои зиёд мемонад.

Дар пойтахти кишвари азизамон шаҳри Душанбе нахустин бор нишасти сарони давлатҳои аъзои машварати ҳамкорӣ ва тадбирҳои эътимод дар Осиё баргузор шуд.

Ҷамъомади муҳимме, ки дар Тоҷикистон бо ширкати сарону намояндагони 27 кишвари дунё, инчунин даҳҳо созмонҳои байналмилалии нозир ва мушоҳидагар баргузор гардид, бемуҳобо, обрў ва манзалати кишвари моро дар сатҳи ҷаҳонӣ хеле боло бурд.

Қавму миллат, ҷомеа, давлат, маданияту фарҳанг ва дар ниҳоят тамаддун аносире ҳастанд, ки дар ботини онҳо инсон ба камол мерасад. Аммо, дар ин баробар омили рӯҳоният, ки дин зербинои он аст, наметавонад аз институтҳои зикршуда дар канор бошад. Аз ин лиҳоз, мавзӯи худшиносӣ ва масъулияти иҷтимоии инсон дар доираи дин ҳамчун як шакли муассири шуури ҷамъиятӣметавонад ҳалли комили хешро дарёбад.

Давлатдорӣ дар ҳаёти мардуми Шарқ, хусусандар таърихи мардуми тоҷик, таҷрибаибисёрҳазорсола дошта, дар ин сарзамин шаклҳоигуногуни низоми дав­латдорӣ бунёд ёфта, таҳаввулкардаанд. Ҳар як низоми сиёсӣ вобаста ба вазъииқтисодӣ, иҷтимоӣ,