Қуръони карим бо баёни расо ва ибораҳои зебое фалсафа, ҳадафи фарз гардидан, муҳимтарин аҳком ва ҷанбаҳои гуногуни рӯзаи моҳи Рамазонро бозгӯ намудааст.

Фазои озоди кору зиндагӣ дар шароити Истиқлолияти давлатӣ, ки ҳоло дар остонаи истиқболи 30-умин солгарди муборакаш дар ҷабҳаи бузурги ободонию созандагӣ қарор дорем, барои такомули фарҳанги миллӣ ва эҳёи ҷашну маросими динию мазҳабии кишвари азизи мо навгонӣ ва тасҳеҳоти ҷолибу гуворо ворид намудааст.

Бо ташаббуси Асосгузори сулҳу ваҳдати миллӣ, Пешвои миллат, Президенти Ҷумҳурии Тоҷикистон муҳтарам Эмомалӣ Раҳмон 30 апрели соли равон 84 нафар кӯдакони оилаҳои гумроҳшуда, ки волидайни онҳо ба сафи Давлати исломӣ ва дигар гурӯҳҳои террористию экстремистӣ шомил гардида, дар Ироқу Сурия қарор доштанд, ба Тоҷикистон баргардонида шуданд.

Касе шак надорад, ки моҳи Рамазон моҳи бахшиш асту эҳсон ва ҳам моҳи дурӣ аз фисқу исён. Моҳе, ки хони Илоҳӣ густурда ва ҳама анвои ғизояшро сутуда ва ҳама малоикро баҳри хидмати бандагонаш амр фармуда, то ҳама аз ин хони неъмати Илоҳӣ баҳра гиранд ва танҳо сипосу шукри Худовандӣ ба ҷо оранд.

Сахӣ кист? Он кас, ки саховат кунад. Саховат яке аз хислатҳои хуби инсон ба шумор меравад. Чунин сифатҳои ахлоқӣ ба ҳар як шахс тааллуқ дорад, чунки инсон худ табиатан нек аст ва ӯ кӯшиш мекунад, ки ба эҳтиёҷманде мадад расонад.

“Эй касоне, ки имон овардаед, рӯза бар Шумо фарз гардонида шуд, ҳамон гуна ки бар умматони пеш аз шумо фарз гардонида шуда буд, то шумо (аз ин роҳ) тақво намоед”. (сураи Бақара - ояти 183)