Ин моҳи муборак моҳи сабр аст ва подоши сабр ҷаннат аст. Ҳар касе дар ин моҳ рӯзадореро ифтор диҳад, Худованд гуноҳи ӯро мебахшад ва аз оташи дӯзах наҷоташ медиҳад. Ҳар лаҳзаи ин моҳ гаронбаҳост, ҳар касе онро накӯ истифода кунад, соҳиби хайри зиёд мегардад.

Аз Салмон ибни Омир (р) ривоят аст, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Чун яке аз шумо рӯза гирад, бо хурмо ифтор кунад, агар хурмо наёбад, бо об ифтор кунад, зеро об василаи покӣ аст».

Тавре ки маълум аст, тамоми осори адибон ва шоирони гузашта аз сарчашмаи Қуръону ҳадис об хӯрдааст ва ҳар фарде, ки ба назари инсоф ба ин осори бузургон назар андозад, ин нуктаро ба таври возеҳ хоҳад дарёфт.

Аз ҷумлаи бузургтарини неъматҳои Худованд ба бандагонаш неъмати рӯза доштани моҳи Рамазон аст, моҳе, ки агар мардум хайру баракати онро бидонанд, ҳароина орзу кунанд, ки ҳамаи моҳҳои сол Рамазон бошад.

Азизтарин бандаи Аллоҳ Таъоло, охирин ва бузургтарин Паёмбар Ҳазрати Муҳаммад (с) мисли як офтоби саодат ба дунё омад. Ҳамон тавре ки Худованди Бузург ба василаи об ба хокҳои хушкшуда ҷон мебахшад, бо Паёмбарамон (с) ба дунё ҳаёти нав бахшид.

Чи тавре, ки Пайғамбари Худо Муҳаммад (с.а.в.) гуфта буд Чор шаб муққаррар карда шудааст, ки дар он шабҳо ҳамаи дуъоҳои мусалмонон қабул карда мешаванд