Миллат ва давлате, ки ояндаи худро равшан дидан мехоҳад, бояд аз таърих сабақ бардошта, манфиатҳои миллат, давлат ва наслҳои ояндаро мадди назар бигирад. Мо халқу миллати бузургвори тоҷик, ки аз соҳибихтиёрии мардуми худ ва бори дигар хандидани бахт ба ҷаҳониён огаҳӣ додаем, бояд аз ваҳдати миллӣ ҳимоя намуда, тухмҳои поки меҳру муҳаббатро дар қалби мардумон кишт намоем ва аз Худованди бузург илтиҷо намоем, ки моро дар ин кори хайр ҳидояту раҳнамоӣ намояд ва ба мо қудрату тавони амалӣ намудани ин нияти хайрро ато намояд.

Дар таърихи инсоният барои ҳар миллат рӯзҳое ҳастанд, ки ҳаргиз фаромӯш намегарданд ва мардум он рӯзҳоро таърихӣ номида, ба дастандаркорони маросими тантанавии он рӯзҳо, таҳсину офарини зиёд мегӯянд.

Яке аз таълимоти ислом аҳаммият додан ба муҳити зист ва тозаву беолоиш нигаҳ доштани он аст. Чунонки Паёмбар (с) фармуданд: “Атрофи хонаҳо ва маҳалҳои худро пок созед, зеро яҳуд атрофи хона ва маҳалҳои худро пок намесозанд”. (Имом Тирмизӣ)

Расули акрам (с) фармудаанд: «ҳамон тавре намоз бигузоред, ки маро дидед намоз мегузорам».

Ин абармарди олами ислом тавассути бунёди як мазҳаби бузург кулли арзишҳои диниро ба нафъи бахту саодати бани башар равона кард, фитнаву ихтилофҳо ва идроки нодурусти муҳтавои андешаи диниро аз байн бурд ва такя бар хираду илму фазилатро болонишини ҳама афкору аъмоли инсонӣ қарор дод.

Ду неъматест, ки мардум баъди аз даст додан қадри онро мешиносанд: яке тани сиҳат ва дуюм амну офият. Дар ин ҳолатҳо мақоли арабиро мисол мезананд, ки чунин садо медиҳад: “Иснатани муҳиматани вал сиҳат-ул-амани”, яъне “дар зиндагӣ ду чиз бархӯрдори аҳамияти бузург аст: амният ва сиҳат”. Худо кунад, ки мо аз ҷумлаи бандагони қадршинос бошем.