Хайре нест дар он касе, ки дӯст надорад моле аз ҳалол ҷамъ кунад, то ки ба он обрӯи худро нигаҳ дорад, қарзашро бидиҳад ва ба хешон эҳсону некӣ кунад.

Дини мубини Ислом дини ахлоқ ва инсондӯстӣ буда, ба муносибати неку шоиста байни инсонҳо аҳамияти бузург медиҳад. Муоширати нек яке аз василаҳои муҳими таҳкими ваҳдат, дӯстӣ ва ҳамдигарфаҳмӣ дар ҷомеа мебошад. Дар Қуръони карим ва суннати Паёмбари Ислом (ﷺ) меъёрҳои равшани муоширати нек баён гардидаанд, ки ҳадафи онҳо ташаккули ҷомеаи солим ва ахлоқӣ мебошад.

Миллат ва давлате, ки ояндаи худро равшан дидан мехоҳад, бояд аз таърих сабақ бардошта, манфиатҳои миллат, давлат ва наслҳои ояндаро мадди назар бигирад. Мо халқу миллати бузургвори тоҷик, ки аз соҳибихтиёрии мардуми худ ва бори дигар хандидани бахт ба ҷаҳониён огаҳӣ додаем, бояд аз ваҳдати миллӣ ҳимоя намуда, тухмҳои поки меҳру муҳаббатро дар қалби мардумон кишт намоем ва аз Худованди бузург илтиҷо намоем, ки моро дар ин кори хайр ҳидояту раҳнамоӣ намояд ва ба мо қудрату тавони амалӣ намудани ин нияти хайрро ато намояд.

Дар таърихи инсоният барои ҳар миллат рӯзҳое ҳастанд, ки ҳаргиз фаромӯш намегарданд ва мардум он рӯзҳоро таърихӣ номида, ба дастандаркорони маросими тантанавии он рӯзҳо, таҳсину офарини зиёд мегӯянд.

Яке аз таълимоти ислом аҳаммият додан ба муҳити зист ва тозаву беолоиш нигаҳ доштани он аст. Чунонки Паёмбар (с) фармуданд: “Атрофи хонаҳо ва маҳалҳои худро пок созед, зеро яҳуд атрофи хона ва маҳалҳои худро пок намесозанд”. (Имом Тирмизӣ)

Расули акрам (с) фармудаанд: «ҳамон тавре намоз бигузоред, ки маро дидед намоз мегузорам».