Расули акрам (с) фармудаанд: «ҳамон тавре намоз бигузоред, ки маро дидед намоз мегузорам».

Ин абармарди олами ислом тавассути бунёди як мазҳаби бузург кулли арзишҳои диниро ба нафъи бахту саодати бани башар равона кард, фитнаву ихтилофҳо ва идроки нодурусти муҳтавои андешаи диниро аз байн бурд ва такя бар хираду илму фазилатро болонишини ҳама афкору аъмоли инсонӣ қарор дод.

Ду неъматест, ки мардум баъди аз даст додан қадри онро мешиносанд: яке тани сиҳат ва дуюм амну офият. Дар ин ҳолатҳо мақоли арабиро мисол мезананд, ки чунин садо медиҳад: “Иснатани муҳиматани вал сиҳат-ул-амани”, яъне “дар зиндагӣ ду чиз бархӯрдори аҳамияти бузург аст: амният ва сиҳат”. Худо кунад, ки мо аз ҷумлаи бандагони қадршинос бошем.

Онҳо тимсоли ситорагоне буданд ва ҳастанд, ки ҳар яке дурахши ҷудогонае доранд. Дар ин миёна ахтари тобоне ба исму фаъолияти Абўҳанифа Нўъмон ибни Собит маъруфу машҳур ба Имом Аъзам рабт дорад, ки дар ҷаҳони ислом мақому манзалат ва ҷойгоҳи бузурге дорад.

Дар кишвари мо Тоҷикистон шахсони мубталои Сил кам нестанд, аммо хушбахтона рӯз ба рӯз ҷараёни сироятёбӣ аз ин беморӣ ва фавтидани сироятёфтагони он хеле кам шудааст, зеро ҷиҳати пешгирӣ ва ҳимояи аҳолӣ аз ин беморӣ Ҳукумати Ҷумҳурӣ тадбирҳои зарурӣ андешида истодааст.

«Ҳар киро ки Худованд мол додааст ва ў закоти онро намедиҳад, дар рўзи қиёмат он ба сурати мори сиёҳ мешавад, ки ду то сиёҳӣ бар рўи чашмонаш дорад ва ўро дар ҳалқа мегирад ва ўро бо дандонаш мегазад ва мегўяд: «Ман моли туям, ман кони туям».