Калимаи «мухаддир» аз решаи «хадара» гирифта шуда ба маънои заъф, танбалӣ ва сустӣ меояд. Гуфта мешавад: «Хадира-ш-шорибу», яъне нӯшандаи шароб сусту заиф шуд. Ин калима ба маънои торикӣ низ омадааст. Масалан гуфта мешавад: «Маконун ахдар», яъне макон ва ҷойи торик. Дар маҷмӯъ, калимаи «хадара» ба маъноҳои зайл итлоқ мешавад:

Аҳамияти таҳқиқи мавзӯи мазкур дар он ифода меёбад, ки то имрӯз мазмун ва моҳияти башардӯстона ва пешқадами таълимоти мазҳаби ҳанафӣ, алалхусус назарияи ҳуқуқии таҳаммулгарои он, ки беш аз 90 фисади шаҳрвандони кишвари мо ва зиёда аз нисфи мусулмонони ҷаҳон пайрави он мебошанд, то имрӯз ба таври лозимӣ мавриди таҳқиқу баррасии илмӣ қарор дода нашудаанд.

Ба ҳамагон пӯшида нест, ки саркардагони ташкилоти экстремистию террористии ҲНИТ собиқ ҳамдиёрони ман, сокинони хоҷагии “Туркманистон”-и ноҳияи Вахш буда, фаъолияти онҳо аз ин макон маншаъ гирифтааст.

Ислом барномаи комил ва таъминкунандаи ҳадафи ҳаёти инсоният мебошад, ки шомили ақлу маърифат ва истиқлоли фикрист ва ҳар инсонеро огоҳ ба вазифаҳо ва мақому шахсияти худаш менамояд. Ақл ва маърифат ба инсон имкон медиҳад, то қудрати Худовандро дар хилқати коинот ва ҳикмати табиат бишиносад.

Дар ҷомеае, ки мо имрӯз зиндагони дорем, яке аз мушкилотҳое, ки ба он рӯбарӯ ҳастем, талоқу вайроншавии оилаҳо мебошад ва ин раванд наметаврнад ҳеч шахси бофарҳанг ва бономуси миллатро ором гузорад.

Мардуми Осиёми Марказӣ, алалхусус мардуми шарифи Тоҷикистон ҳазорсолаҳост, ки дар ақидаи аҳли сунат ва ҷамоат ва мазҳабӣ ҳанафӣ амал карда истодаанд ва дар зери таъсири ин мазҳабу ин ақида ҳаргиз фитнаву дасисае дар ҷомеаи мо вуҷуд надошт.