Наврӯз фасли оғози кишту­кор ва саршавии кори деҳқон аст. Нозу неъмати дастурхони мардум самараи меҳнати деҳқон ва аз ҳама пеш фазлу карами Парвардигор мебо­шад.

Имрӯз ҷаҳониён дар симои Пешвои миллат Тоҷикистони моро ҳамчун кишвари ташаббускори ҳалли буҳронҳо дар масоили об мешиносанд.

Дар роҳи некбахтӣ ва корҳои нек ҳамкорӣ кардан маънои барои тинҷиву амонӣ ва сулҳу субот, дастгирии ҳамдигар муттаҳид будани мардумро дорад.

Амнияти кишвар яке аз неъматҳои бузургтарин ба шумор рафта, он роҳи озодию осудагӣ ва роҳҳои тараққиёту пешравии ҷомеа ба ҳисоб меравад. Донишмандон чунин исбот менамоянд, ки амният аз сиҳатӣ ё саломатӣ дида болотар меистад.

Шукри неъмат неъматат афзун кунад, Куфри неъмат аз кафат берун кунад.

Яке аз сабабҳои асосии шомил шудани ҷавонон аз рӯи саводи кофӣ надоштани онҳо аст, ки на саводи динӣ доранд ва на саводи дунявӣ. Барои мисол агар каму беш саводи динӣ дошта бошанд, яъне аз ақидаи мазҳаби Имоми Аъзам бохабар бошанд, ҳеч гоҳ ба чунин ҷараёнҳои ифротӣ шомил намешаванд.