Ислом барномаи комил ва таъминкунандаи ҳадафи ҳаёти инсоният мебошад, ки шомили ақлу маърифат ва истиқлоли фикрист ва ҳар инсонеро огоҳ ба вазифаҳо ва мақому шахсияти худаш менамояд. Ақл ва маърифат ба инсон имкон медиҳад, то қудрати Худовандро дар хилқати коинот ва ҳикмати табиат бишиносад.

Дар ҷомеае, ки мо имрӯз зиндагони дорем, яке аз мушкилотҳое, ки ба он рӯбарӯ ҳастем, талоқу вайроншавии оилаҳо мебошад ва ин раванд наметаврнад ҳеч шахси бофарҳанг ва бономуси миллатро ором гузорад.

Мардуми Осиёми Марказӣ, алалхусус мардуми шарифи Тоҷикистон ҳазорсолаҳост, ки дар ақидаи аҳли сунат ва ҷамоат ва мазҳабӣ ҳанафӣ амал карда истодаанд ва дар зери таъсири ин мазҳабу ин ақида ҳаргиз фитнаву дасисае дар ҷомеаи мо вуҷуд надошт.

Ҳамагон огоҳӣ дорем, ки дини мубини ислом бо иноят ва таваҷҷуҳи хосе, ки ба илм ва илмомӯзӣ дорад, пайравони худро ба он тарғибу ташвиқ менамояд ва пешрафту тараққӣ ва такомулро бар мусалмонон воҷиб гардонидааст, зеро шахс дорои каромат нахоҳад буд, магар пас аз он ки ба фазилати илму дониш ороста шавад.

Худованд дар чандин оятҳои Қуръони карим дастур медиҳад,ки аз исрофкорӣ ва зиёдхарҷкунӣ худро дур нигоҳ дорем. Вожаи исроф танҳо ба маънои зиёдаравӣ ва харҷи аз ҳад зиёд дар мавриди хӯрдану нӯшидан нест, балки исроф дар вақт, исроф дар умр ва исроф дар мол ҳам бахше аз исрофкорӣ мебошад.

Дар айни замон аксари ҷавонони пайрави ин ҳарактҳо ба шиору таблиғоти роҳбарони онҳо самимона бовар карда, ба ҳаёҳуйи сиёсию идеологии онҳо дода шуда, умуман дарк карда наметавонанд, ки дар доми фиреб ва хидмати дигарон қарор гирифтаанд.