Ибодат фақат намозу рӯза ва тасбеҳу зикр нест, балки ҳар кору амале, ки дар роҳи Худо бошад, ибодат аст.

Табаронӣ ривоят мекунад, ки марде назди Расули Худо (с) омаду гуфт: Ман ҷиҳод мехоҳам. Расули Худо (с) гуфтанд: Оё падару модарат ҳастанд? Он мард гуфт: Модарам ҳаст. Расули Худо (с) фармуданд: Ба модарат некӯӣ кун, вақте ки ин корро кардӣ, ту ҳаҷ, ҳам умра ва ҳам ҷиҳод кардаӣ». Дар ривояти дигар омадааст: «Лозим дор қадамашро, зеро ҷаннати ту он ҷост».

Месазад, ки мо ифтихор иқрор намоем, ки имрӯз дар партави роҳнамоӣ ва сиёсати хирадмандонаи Пешвои миллат тамоми мардуми кишвар дар фазои тинҷию оромӣ ва ваҳдату дӯстии байни ҳамдигари рӯзгори хубу ҳаёти осоишта доранд ва ободию пешравии ватани аҷдодӣ сарчашмаи ифтихормандии мост.

Дар олам дини дигареро ба ҷуз дини мубини ислом ёфтан муҳол аст, ки ба масъалаи ҳуқуқи зан дар хонавода ва ҷомеа, таъмини баробарҳуқуқӣ ва имконоти баробарии ӯ бо мардон дар зиндагии иҷтимоӣ меъёрҳои хеле инсонпарварона ва айни замон мушаххас дошта бошад.

Васиятномаи мазкур асари бисёр арзишманде аст, ки ҷанбаҳои гуногуни зиндагии инсонро шомил мешавад ва Имоми Аъзам шогирди худро дар он бо таваҷҷуҳ ба шароиту талаботи фардӣ ва иҷтимоии ҷомеа роҳнамоӣ намудааст.

Падару модар дар ранҷурии фарзанд ранҷуранд ва аз хурсандии фарзанди хеш болидахотир. То ба камолот расидани фарзанд чӣ ранҷу машаққатҳо мекашанд, ожангҳо дар чеҳраи зебои онҳо пайдо мешавад, қомати сарвину алифсони онҳо камонсифат мегардад. Бахту саодати хешро нисори фарзандон месозанд, з-ин рӯ бар фарзандон воҷиб аст, ки волидайнро эҳтиром ва икром намоянд.