Ин ҷо мехоҳам чанд мисол, факту рақамҳои таърихӣ ва ҳақиқиро дар бораи пурра «Давлати исломӣ» будани ҲНИТ ба халқ пешкаш кунам, то дар ин масъала дигар ягон шакку шубҳа намонад.

Пешвои миллатамон дар Паёми худ баён карданд: Ислом дини муқадас аст. Ҳадафу мақсадаш сулҳу осоиштагӣ ва ахлоқи ҳамида мебошад. Терорист дин, ватан, мазҳаб надошта, барои ӯ муқаддасоте вуҷуд надорад.

Аслан пайдоиши ҳизбҳои сиёсӣ дар Ҷумҳурии Тоҷикистон ҳамчун падидаи нави демократӣ хуб арзёбӣ мегардад. Вале дар ибтидои зуҳур ва ташаккулёбӣ қисме аз онҳо ба ҳаёти сиёсии ҷомеа таъсири манфӣ расонда, дар ниҳоят ба сар задани ҷанги шаҳрвандии солҳои 1992 - 1997 сабаб шуданд.

Баробари густариши ҷомеаи иттилоотӣ таъсири расонаҳо ва технологияҳои иттилоотӣ дар раванди ташкили афкори омма пайваста густариш меёбад.

Ташаккули ҷомеаи иттилоотии глобалӣ дар асоси технологияи компютерӣ ва иттилоотӣ дар саросари дунё, аз ҷумла дар кишвари мо низ бо суръат амалӣ мегирад.

Даъват ва баргузории иҷлосияи таърихии XVI Шӯрои Олӣ 16 ноябри соли 1992 оғози таҳаввулоти нав дар сарнавишти давлати навини Тоҷикистон ва садди устуворе дар роҳи пешгирии парокандагии миллат гардид.