Дар ҳақиқат ҷои шукургузорист, ки мо имрӯз дар Ватани зебову тинҷу ором ва дар фазои ваҳдату якдигарфаҳмӣ умр ба сар бурда истодаем, ки ин неъмати бебаҳоро ҳар як шарванди Тоҷикистон хуб дарк мекунад.

Низоъҳои мазҳабӣ дарди ҷонкоҳи навмедӣ буда,ҷаҳонро дар зулмату изтироб мегузорад, ки боиси ташвишу андўҳи соҳибхирадон гашта, насли нави ғафлатзадаро ба миён меоварад.

Яке аз неъматҳои бузургтарине,ки Парвардигори меҳрубон дар дунё барои бандаҳояш ато кард, ин Ватан мебошад.

Шароити мураккаби ҷаҳони имрӯза тақозо менамояд, ки мо набояд нисбат ба арзишҳои динӣ, фарҳангӣ ва миллии худ бетафовутӣ зоҳир кунем, балки бояд аз онҳо пуштибонӣ намуда, ҳамчун гавҳараки чашм ҳифз намоем.

Яке аз масъалаҳои муҳимме, ки ҳамеша дар таваҷҷуҳи аҳли башар будааст, ин тарбияи фарзанд ва чигунагии роҳҳои он мебошад.

Имрӯзҳо ҷаҳон рӯйдодҳои хатарзо, буҳронҳо ва офатҳои сиёсӣ, иҷтимоӣ ва инсониро аз cap мегузаронад, ки чунин буҳрон ва офатҳо ба олами ислом таъсири бештар дорад ва ба ин таъсироти мушкилзо ва мусибатовар буҳронҳои мухталиф, хусусан даргириҳои